پایگاه خبری سرمایه فردا

تازه‌ترین فیلم عباس رافعی‌ با نگاهی انسانی به روابط و هویت،‌ اثری است که همزمان جذاب و ناتمام به نظر می‌رسد

ایمان برین: «طهران ۵۷» از همان دست فیلم‌هایی است که با یک ایده جذاب شروع می‌شود؛ بازگشت به تهرانِ پیش از انقلاب، ترکیب چهره‌های واقعی و خیالی و بازی با نوستالژی‌ که این سال‌ها به

ادغام پارامونت و وارنر در حالی به مراحل پایانی نزدیک می‌شود که صدای اعتراض هنرمندان درباره کاهش فرصت‌ها و تغییر قواعد بازی بلندتر از همیشه شنیده می‌شود.

این فیلمساز از شکل‌گیری سینمایی می‌گوید که دیگر به روایت‌های رسمی تکیه ندارد و از دل تجربه‌های زیسته مردم شکل می‌گیرد

برخی فیلم ها همچون نیمه‌شب با وجود فضاسازی قابل توجه، درگیر شعارزدگی و ناتوانی در خلق درامی درگیرکننده باقی می‌ماند.

در حال حاضر اثری که می‌خواهد متفاوت باشد اما در روایت و شخصیت‌پردازیدر مسیرهای آشنا حرکت کرده فیلم مجنون است.

«بازگشت به سایلنت هیل» در پی زنده کردن جادوی نسخه‌های اولیه اما دور از تاثیرگذاری فیلم نخست.

افت محسوس حجم کنسرت‌ها، ترکیب کم‌ستاره در بخش پاپ، حضور محدود اجراهای بین‌المللی و حذف بخش‌های پژوهشی و رسانه‌ای؛ نشانه‌هایی از تغییر مقیاس جشنواره است.

حاشیه‌های خبرساز جشنواره فجر فقط به اظهار نظرها و مخالفت بازیگران با حضور در جشنواره نبود بلکه چهره‌های مانند الناز شاکردوست کلا از سینما خداحافظی کردند.