پایگاه خبری سرمایه فردا

سانگهون‌لی، کارشناس کره‌ای، در تحلیلی که توجه بسیاری را به خود جلب کرده، به این پرسش پاسخ می‌دهد که چرا ایران با عراق و لیبی متفاوت است. او می‌گوید: «شبکه برق ایران سه برابر پیشرفته‌تر از عراق است. شبکه انتقال گاز ایران از شبکه کانادا بزرگ‌تر است. ایران با ترکیه، ترکمنستان، پاکستان، جمهوری آذربایجان، ارمنستان و عراق اتصال بین‌المللی دارد و نمی‌توانید آن را منزوی کنید.» به گفته این کارشناس، ادعای پنتاگون مبنی بر فلج کردن ایران در ۷۲ ساعت، یک دروغ است. ایران کشوری است که ۴۰ سال برای چنین سناریویی آماده شده و زیرساخت‌های تاب‌آورش، بزرگ‌ترین بازدارنده در برابر تهدیدهای آمریکا و اسرائیل است.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در جدیدترین تهدید خود علیه ایران اعلام کرده است که اگر تنگه هرمز باز نشود، پس از ۴۸ ساعت نیروگاه‌های برق ایران را هدف حملات قرار خواهد داد. اما این تهدید، کدام نیروگاه‌ها را در بر می‌گیرد؟ بر اساس تحلیل‌های کارشناسی، مهم‌ترین تأسیسات انرژی ایران شامل نیروگاه دماوند در ورامین با ظرفیت ۲۸۶۸ مگاوات به عنوان بزرگ‌ترین نیروگاه سیکل ترکیبی خاورمیانه، نیروگاه شهید سلیمی در نکا با ۲۲۱۴ مگاوات، نیروگاه رامین در خوزستان با ۲۰۰۰ مگاوات، نیروگاه بندرعباس با ۱۴۰۰ مگاوات و حساس‌ترین آنها، نیروگاه هسته‌ای بوشهر، همگی در فهرست اهداف احتمالی قرار دارند. کارشناسان بین‌المللی هشدار می‌دهند که ایران با راهبرد «مقابله به مثل» به هرگونه حمله پاسخ قاطع خواهد داد و پیامدهای این تقابل می‌تواند دامنه جنگ را به سراسر منطقه گسترش دهد.

مدیرعامل پارس تابلو با اشاره به اجرای پروژه‌های بزرگ نیروگاهی در گل‌گهر، از چالش‌های سنگین پیش روی شرکت‌های تولیدی در طوفان اقتصادی کشور پرده برداشت‌و گفت: « مجموعه با ۵۰ درصد کسری بودجه دست‌وپنجه نرم می‌کند، با وجود همه ضرر و زیان‌ها، ۲۰۰۰ نیروی کار مستقیم را سر پا نگه داشته‌ایم، اما اگر دولت در بحث تسهیلات و ضمانت‌نامه‌ها انعطاف نشان ندهد، زمین‌خوردن شرکت‌ها تبعات جبران‌ناپذیری برای اقتصاد کشور خواهد داشت.»

گزارش ۹ ماهه شرکت‌های یوتیلیتی و نیروگاهی نشان می‌دهد پشت سودهای بزرگ و رشدهای پرهیاهو، واقعیتی نگران‌کننده پنهان شده است. مبین و بفجر با وجود ثبت هزاران میلیارد تومان سود، نسبت به سال گذشته افت محسوس داشته‌اند و نشانه‌های فشار هزینه و کاهش حاشیه سود در عملکردشان دیده می‌شود. در سوی دیگر، نمادهایی مانند بکهنوج همچنان در چرخه زیان گرفتارند و نتوانسته‌اند ساختار اقتصادی خود را اصلاح کنند. این شکاف میان سودهای روی کاغذ و واقعیت عملیاتی نشان می‌دهد صنعت نیروگاهی بدون نوسازی تجهیزات، کنترل هزینه‌ها و اصلاح مدل درآمدی، در معرض ریسک جدی قرار دارد و بخش قابل‌توجهی از سودهای امروز ممکن است در گزارش‌های آینده دوام نیاورد.

ایران در حالی به آستانه سال ۲۰۲۶ می‌رسد که با وجود برخورداری از یکی از غنی‌ترین منابع خورشیدی و بادی جهان، همچنان در مسیر توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر با چالش‌های جدی روبه‌روست. شکاف میان ظرفیت‌های اعلامی و تولید واقعی، وابستگی سنگین شبکه برق به گاز طبیعی و ضعف حکمرانی در این حوزه، پرسش‌های مهمی را درباره آینده امنیت انرژی کشور مطرح کرده است. این گزارش با واکاوی این تناقض ساختاری، نشان می‌دهد که مشکل اصلی نه کمبود منابع طبیعی، بلکه ناترازی سیاستی، اقتصادی و نهادی است؛ مسیری که ایران را ناگزیر به انتخاب میان ادامه روند فعلی یا آغاز یک بازنگری بنیادین در مدل توسعه انرژی‌های پاک می‌کند.

در مراسم هفته پژوهش و روز سد و نیروگاه برق‌آبی، مدیران و متخصصان شرکت توسعه منابع آب و نیروی ایران با مرور پروژه‌های ملی و بین‌المللی این مجموعه تأکید کردند که اقدامات گسترده آب و نیرو نه‌تنها در رفع بحران‌های آبی و تأمین انرژی پاک مؤثر بوده، بلکه با توسعه نیروگاه‌های برق‌آبی و خورشیدی، مسیر تازه‌ای برای امنیت انرژی و حرکت به سوی توسعه پایدار کشور گشوده است.

نماد «آبادا» متعلق به شرکت تولید برق آبادان، یکی از نمادهای فعال در صنعت نیروگاهی ایران است که با تکیه بر قراردادهای فروش برق و موقعیت عملیاتی در جنوب کشور، درآمدی باثبات دارد. با این حال، چالش‌هایی مانند مطالبات معوق، نوسانات نرخ سوخت و محدودیت‌های توسعه‌ای، ارزندگی این نماد را وابسته به اصلاحات ساختاری و سیاست‌های حمایتی دولت کرده است.

نماد «بمپنا» متعلق به شرکت تولید برق عسلویه مپنا، یکی از شرکت‌های زیرمجموعه گروه مپنا است که در حوزه تولید برق و بهره‌برداری نیروگاهی فعالیت می‌کند. این شرکت با سودآوری مستمر، قراردادهای بلندمدت و موقعیت استراتژیک در منطقه عسلویه، از ارزندگی قابل توجهی برخوردار است و برای سرمایه‌گذاران بلندمدت، گزینه‌ای باثبات و قابل اتکا محسوب می‌شود.

نماد «بترانس» متعلق به شرکت ایران‌ترانسفو، یکی از بازیگران کلیدی صنعت برق ایران است که در حوزه تولید انواع ترانسفورماتورهای قدرت و توزیع فعالیت می‌کند. با وجود جایگاه صنعتی مستحکم، چالش‌هایی مانند نوسانات نقدینگی، وابستگی به پروژه‌های دولتی و فشار هزینه‌ها، ارزندگی این نماد را به شدت وابسته به اصلاحات عملیاتی و توسعه بازار صادراتی کرده است.