پایگاه خبری سرمایه فردا

اوپک‌پلاس در حالی از افزایش محدود تولید نفت خبر داده که بسته بودن تنگه هرمز راه صادرات را مسدود کرده است با این حال امارات با امید به صادرات از بندر فجیره بدون نکنه هرمز از اوپک خارج شد، اما حملات دیروز ایران به امارات همه معادلات را تغییر داد.

یکی از مهم‌ترین دردسرهای ساختار فروش نفت، وجود «تراستی‌ها»ست؛ همان‌هایی که بدون پشتوانه مالی و تخصص کافی، صرفاً به خاطر رابطه و نفوذ، وارد این بازی پرسود شده‌اند. «س.ص»، مدیر سابق نفتی حالا متواری شده و وزیر نفت تا حالا سکوت کرده‌است.

تشدید تنش‌های لفظی و نظامی بین ایران و آمریکا و خروج بی‌سابقه امارات از ائتلاف اوپک پلاس قیمت نفت را بالا برد. در کوتاه‌مدت، ادامه این روند می‌تواند نفت را به ۱۴۰ دلار هم برساند. هرچند موقتا دوباره نفت برنت تا ۱۰۸ دلار افت کرده‌است.

خروج امارات از اوپک افزایش ۱ تا ۲ میلیون بشکه در روز عرضه جهانی نفت را جدی می‌کند، آن هم در شرایطی که جنگ خاورمیانه ممکن است هر لحظه تمام شود و تنگه هرمز باز گردد. در آن صورت، بازار با یک شوک عرضه بی‌سابقه مواجه خواهد شد.

بازار نفت جهان اکنون با بزرگ‌ترین بحران عرضه تاریخ مواجه است. اگر تنگه هرمز به دلیل محاصره آمریکا تا میانه ماه اردیبهشت بسته بماند، قیمت نفت می‌تواند از ۱۵۰ دلار نیز فراتر رود. در آن صورت، نه فقط نقشه نفت، بلکه نقشه ژئوپلیتیک کل جهان دوباره ترسیم خواهد شد.

خاورمیانه دوباره روی لبه تیغ رفته است. اختلالات گسترده در منطقه خلیج فارس، زنجیره تأمین نفت جهان را به هم ریخته و برآوردهای تازه از یک کسری عظیم حکایت دارند. داده‌های اولیه نشان می‌دهد که در پی این تنش‌ها، حدود ۹ تا ۱۰ میلیون بشکه در روز از صادرات نفت با محدودیت مواجه شده است. اما ترسناک‌تر از آن، پیش‌بینی کارشناسان است: پس از اتمام ذخایر راهبردی کشورها، شکاف عرضه دوباره به سطح هشداردهنده ۱۱ میلیون بشکه در روز بازخواهد گشت. در این گزارش، ابعاد این بحران، بازیگران بازنده و پیامدهای آن برای اقتصاد جهانی را بررسی می‌کنیم.

ترامپ پیش‌تر خواستار «تصاحب نفت» در کشورهایی شده که آمریکا در آنها مداخله نظامی داشته است، از جمله عراق و ونزوئلا و این نشان دهنده توهم ذاتی او در تصاحب نفت کشورهای دیگر است.

فعالان بازار نفت دوباره پیام های سیاسی بین دیپلمات های ایرانی و آمریکایی را زیر نظر گرفتند. با واکنش محتاطانه بازار به مذاکرات ژنو نفت برنت کمتر از یک درصد افت کرد.

تراستی‌ها با نگه‌داشتن پول در حساب‌های خارجی، سودهای کلانی به دست آورده‌اند؛ سودهایی که باید متعلق به ملت ایران می‌بود. این شرکت‌ها با استفاده از اعتبار ناشی از رسوب پول نفت، وام‌های کلان گرفته‌اند و فعالیت‌های اقتصادی دیگری انجام داده‌اند، در حالی که کشور در داخل با کمبود منابع ارزی و فشارهای مالی دست‌وپنجه نرم می‌کند. این یعنی منابع ملی به موتور سودآوری خصوصی برای گروهی محدود تبدیل شده است.