پایگاه خبری سرمایه فردا

ذخایر بنزین آمریکا در هفته مورد بررسی ۲.۴۸ میلیون بشکه افزایش یافت؛ اما با توجه به آنکه این ذخایر حدود ۶ درصد پایین‌تر از میانگین پنج‌ساله قرار دارند، این افزایش چندان تسکین‌بخش نیست.

روزهای آینده، بازار نفت را با تحولات بزرگی همراه خواهد کرد. باید دید ایران چقدر سریع می‌تواند تولید خود را افزایش دهد و آیا اوپک و متحدانش می‌توانند توافقی برای مدیریت عرضه و جلوگیری از سقوط آزاد قیمت‌ها به دست آورند. توافق، تازه آغاز یک بازی جدید است.

بسیاری از پالایشگاه‌های کشور با فناوری قدیمی فعالیت می‌کنند و بازده آنها از استانداردهای جهانی فاصله دارد.

دهم خرداد ۱۴۰۵، محسن پاک‌نژاد، وزیر نفت، حکمی امضا کرد که کمتر کسی انتظارش را داشت؛ محمدجواد باوند، مدیری که حدود یک سال و نیم پیش از ساختار مدیریتی وزارت نفت کنار گذاشته شده بود، با سمت «دستیار ویژه وزیر در امور فروش نفت خام و فرآورده‌های نفتی» بازگشت.

تجربیات تلخ، یک اصل مهم در مدیریت بحران بازار سرمایه را به ما یادآوری می‌کند: سرعت بازگشایی فضیلت نیست؛ کیفیت بازگشایی است که اهمیت دارد. بازگشایی سریع بدون ساختار مناسب، جراحت را عمیق‌تر می‌کند.

افزایش تنش در خاورمیانه و گرانی نفت به تقویت صادرات انرژی آمریکا و فشار بیشتر بر رقبای اقتصادی منجر شده است.

آمریکا نیز از نفت خیلی گران ضربه می‌خورد، هرچند بسیار کمتر از بقیه. اگر این وضعیت طولانی شود، جهان به سمت یک رکود تورمی بی‌سابقه حرکت می‌کند؛ رکودی که حتی قدرت‌های بزرگ را نیز از پا درمی‌آورد.

تجربه سال‌های اخیر نشان داده که حتی در صورت فروش نفت، وصول پول آن به شدت دشوار و زمان‌بر است. بنابراین، آنچه امروز از اهمیت بالایی برخوردار است، نه فقط فروش نفت، که «آزادسازی منابع ارزی بلوکه‌شده» (حدود ۴۰ تا ۶۰ میلیارد دلار) و «دسترسی به پول نفت فروخته شده» است.

چین، روسیه، هند و حتی برخی متحدان اروپایی دیگر باور ندارند که جهان پس از این بحران به همان نظم مالی پیش از جنگ بازگردد. آنها به دنبال «طرح B» هستند؛ طرحی که در آن دلار هنوز مهم است، اما دیگر «تنها» گزینه نیست. ایران با استفاده هوشمندانه از اهرم تنگه هرمز، در حال «سرعت بخشیدن» به این گذار تاریخی است.