هدفگذاری رشد اقتصضادی ۸ درصدی برنامه هفتم در شرایطی محقق می شود که دستگاه های اجرایی وظیفه خود را به طور مشخص بدانند.

بازار سرمایه در سراسر جهان ابزاری برای جذب سرمایه، رونق تولید و رشد اقتصادی محسوب می‌شود، اما در ایران طی سال‌های اخیر، این نقش اساسی دچار انحراف جدی شده است.

بررسی تاریخی نرخ دلار نشان می‌دهد که کاهش‌های ناشی از تحولات سیاسی اغلب پایدار نبوده و پس از مدتی جبران شده‌اند. شرایط کنونی با دوران پذیرش قطعنامه ۵۹۸ قابل مقایسه نیست، چراکه احتمال توافق و عدم توافق همچنان مطرح است. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که دلار در ایران دارای یک نرخ تعادلی بین ۷۵ تا ۸۰ هزار تومان است و در صورت توافق، میزان کاهش آن به ابعاد توافق و سیاست‌های اقتصادی پس از آن بستگی خواهد داشت. در چنین فضایی، تصمیم‌گیری در مورد سرمایه‌گذاری با عدم قطعیت بالا همراه است.

بانک‌های مرکزی جهان برای سومین سال متوالی، بیش از ۱۰۰۰ تن طلا خریداری کرده‌اند، که باعث افزایش ارزش بازار این فلز گران‌بها به ۳۸۲ میلیارد دلار شده است. اما پایان جنگ تجاری در کوتاه مدت افت ۲۰ تا ۳۰ درصدی اونس طلا را قطعی می کند.

تصمیم ترامپ برای اعمال تعرفه‌های سنگین بر واردات از کشورهایی مانند چین، کانادا و مکزیک، آغازگر یک جنگ تجاری جدید بود که تأثیرات آن فراتر از مرزهای آمریکا احساس شد. این سیاست‌ها نه‌تنها بازارهای جهانی را دچار نوسان کرد، بلکه صنایع کلیدی مانند خودروسازی و انرژی را با چالش‌های جدی مواجه ساخت. در این میان، گره خوردن سیاست‌های تجاری با مسائل داخلی آمریکا، پیچیدگی‌های بیشتری به این معادلات افزود و نشان داد که در دنیای اقتصاد جهانی، هیچ‌چیز ثابت نیست.

به گزارش سرمایه فردا،‌ تورم نقطه به نقطه فروردین ۱۴۰۴ به ۳۸٫۹ درصد رسید اما رشد نقدینگی در محدوده ۲۴ درصد کنترل شده است.

بازار سهام ایران با ثبت رکورد معاملات ۲۰۷۱۰ میلیارد تومانی، اردیبهشت را با هیجان آغاز کرد. تحولات سیاسی، بازگشایی سهم‌های کلیدی مانند «خودرو»، و عملکرد صندوق‌های سرمایه‌گذاری بر فضای پر استرس بازار سایه انداخته‌اند. در همین حال، قیمت جهانی طلا به ۳,۳۹۵ دلار رسید، و به عنوان پناهگاه امن سرمایه در برابر بی‌ثباتی اقتصادی جهانی، جایگاه خود را مستحکم‌تر کرد. سیاست‌های پولی انبساطی، تنش‌های ژئوپولیتیکی، و خرید بانک‌های مرکزی از عوامل اصلی این رشد هستند.

درک مفهوم هزینه فرصت، کلید تمایز میان یک اقتصاددان واقعی و اقتصادنادان است. این مفهوم، با برجسته کردن ارزش گزینه‌های جایگزین، راهنمایی حیاتی برای تخصیص بهینه منابع ارائه می‌دهد. نبود این درک، نتایج مخربی مانند هدررفت منابع اقتصادی، فرصت‌سوزی، کاهش بهره‌وری و تورم مزمن ایجاد کرده است. دولت‌ها با مداخلات غیرضروری، از قیمت‌گذاری دستوری گرفته تا محدودیت‌های تجاری، موجب کاهش کیفیت و عینیت هزینه فرصت شده و تصمیم‌گیری عقلانی کنشگران اقتصادی را مختل کرده‌اند. تنها راه برون‌رفت از این وضعیت، کاهش مداخلات و گسترش بازار در سطح داخلی و بین‌المللی است.

منتقدان، نظم خودجوش بازار را اسطوره‌ای می‌دانند، اما واقعیت‌های روزمره زندگی، این نظم را به‌وضوح تأیید می‌کنند. از تأمین نیازهای ساده گرفته تا تعاملات پیچیده اقتصادی جهانی، این سازوکار کارآمد نشان‌دهنده وابستگی متقابل انسان‌ها و کنشگران اقتصادی است. با این حال، دخالت‌های دولتی مانع کارایی بهینه آن شده و راه‌حل کاهش این دخالت‌ها برای تقویت پویایی و بهره‌وری این نظم است.