پایگاه خبری سرمایه فردا

شاه در سال ۱۳۴۸ در پی آن بود که درآمد نفتی ایران به یک میلیارد دلار برسد که در عمل با ۱۰ درصد افزایش به یک میلیارد و ۹۹ میلیون دلار رسید و برای نخستین بار در تاریخ نفت ایران، درآمد نفتی از مرز یک میلیارد دلار عبور کرد.

جنگ اخیر نشان داده تجارت جهانی تا چه اندازه به چند گذرگاه محدود دریایی وابسته است چون صدا میلیون بشکه از چرخه تجارت خارج شد.

اوپک‌پلاس در حالی از افزایش محدود تولید نفت خبر داده که بسته بودن تنگه هرمز راه صادرات را مسدود کرده است با این حال امارات با امید به صادرات از بندر فجیره بدون نکنه هرمز از اوپک خارج شد، اما حملات دیروز ایران به امارات همه معادلات را تغییر داد.

یکی از مهم‌ترین دردسرهای ساختار فروش نفت، وجود «تراستی‌ها»ست؛ همان‌هایی که بدون پشتوانه مالی و تخصص کافی، صرفاً به خاطر رابطه و نفوذ، وارد این بازی پرسود شده‌اند. «س.ص»، مدیر سابق نفتی حالا متواری شده و وزیر نفت تا حالا سکوت کرده‌است.

تشدید تنش‌های لفظی و نظامی بین ایران و آمریکا و خروج بی‌سابقه امارات از ائتلاف اوپک پلاس قیمت نفت را بالا برد. در کوتاه‌مدت، ادامه این روند می‌تواند نفت را به ۱۴۰ دلار هم برساند. هرچند موقتا دوباره نفت برنت تا ۱۰۸ دلار افت کرده‌است.

خروج امارات از اوپک افزایش ۱ تا ۲ میلیون بشکه در روز عرضه جهانی نفت را جدی می‌کند، آن هم در شرایطی که جنگ خاورمیانه ممکن است هر لحظه تمام شود و تنگه هرمز باز گردد. در آن صورت، بازار با یک شوک عرضه بی‌سابقه مواجه خواهد شد.

جهان حدود ۶۵۰ میلیون بشکه از ذخایر استراتژیک نفت خود را از دست داده است اما همچنان ترامپ بی توجه به اقتصاد جهانی به سیاست‌های یکجانبه گرایانه ادامه می‌دهد.

شبکه سی‌ان‌ان به نقل از گزارش‌های اطلاعاتی، از تقویت بی‌سابقه دفاعی جزیره خارک توسط ایران خبر داده است. بر اساس این گزارش، برای کنترل جزیره خارک، نیاز به اعزام نیروی بزرگ پیاده‌نظام آمریکایی خواهد بود. ایران در اطراف خارک و سواحل خود مین‌گذاری کرده است تا از عملیات آبی-خاکی نیروهای آمریکایی جلوگیری کند.

از آرمان «صدور انقلاب» تا «انزوای استراتژیک»؛ مسیری که ایران را از رهبری جهان اسلام به دولتِ محاصره‌شده در برابر ائتلاف‌های نوین منطقه‌ای رساند. حالا در آستانه هفته چهارم جنگ، تهدید ترامپ به بمباران نیروگاه‌ها، سناریویی سه‌فازی را رقم زده که در آن حمله سبک گرافیتی آمریکا، ایران را به واکنش سنگین تحریک می‌کند تا تخریب مشروع زیرساخت‌هایش توسط کشورهای عربی منطقه توجیه شود. واقعیت تلخ این است که بدون حمله زمینی، «تسلیم محض» توهمی بیش نیست و این جنگ، برنده‌ای نخواهد داشت.