پایگاه خبری سرمایه فردا

فاصله‌ای طولانی میان گذشته درخشان و امروز کم‌صدا آیا سعید شهروز می‌تواند دوباره به نقطه اوج برگردد؟

رفتن به خانه شاعران، برای ما یک قرار ساده نبود. شبیه رفتن به دیدار کسی بود که بلد است جهان را طور دیگری تعریف کند.

بازتعریف و معرفی جهانی هویت فرهنگی ایران در شرایط جنگی برای حفظ تمدن، تقویت جایگاه جهانی و مقابله با روایت‌های مخرب ضروری است.

جنگ و بی‌ثباتی اقتصادی بازار فرهنگ را تحت فشار قرار داده و سینما، کتاب، گالری و شبکه نمایش خانگی را با رکود و تغییر مواجه کرده است

مروری بر زندگی و اندیشه‌های علی باباچاهی؛ شاعری نوگرا که با نظریه‌پردازی و تجربه‌گرایی، مسیر شعر معاصر ایران را دگرگون کرد

ثبت سبک نگارگری کمال‌الدین بهزاد به نام افغانستان در یونسکو، تنها یک خبر فرهنگی نیست؛ این رخداد، بار دیگر پرسش‌های قدیمی درباره میراث مشترک ایران و همسایگان را زنده کرده و نگاه‌ها را به ضعف مدیریت فرهنگی و غفلت در دیپلماسی هنری ایران معطوف ساخته است.

بیژن نجدی تنها نویسنده‌ای نبود که میان شعر و داستان پل زد؛ او با نگاه شاعرانه‌اش به زندگی روزمره، توانست از جزئی‌ترین لحظه‌ها جهانی بسازد که هنوز هم در ادبیات ایران زنده است. هر بار که نامش در زادروزش تکرار می‌شود، یادآور این حقیقت است که روایت می‌تواند از مه و باران آغاز شود و در حافظه جمعی جاودانه بماند.

با گسترش رسانه‌های اجتماعی و تغییر الگوی مصرف فرهنگی، نهادهای رسمی انتقال فرهنگ در ایران با چالش‌های جدی مواجه شده‌اند. در این میان، سینمای کمدی نیز به‌جای بازتاب واقعیت، به ابزاری برای تخدیر روانی مخاطب تبدیل شده است. این گزارش، نگاهی آسیب‌شناسانه دارد به گسست‌های فرهنگی و ضرورت بازاندیشی در مدیریت فرهنگی کشور.

در روزگاری که کلیپ‌های چندثانیه‌ای احساسات میلیون‌ها نفر را برمی‌انگیزند، برنامه‌های فرهنگی با روایت‌های صمیمی و انسانی، توانسته‌اند مخاطب را پای گفت‌وگو بنشانند. اما پرسش اینجاست: آیا این لحظه‌های درخشان، به تأملی پایدار و فرهنگ‌سازی عمیق منجر می‌شوند؟ یا آنکه در چرخه مصرف‌گرایی رسانه‌ای، به خاطره‌ای زودگذر بدل می‌گردند؟ این گزارش، به بازخوانی نقش این برنامه‌ها در میان جذابیت‌های احساسی و ضرورت‌های فکری می‌پردازد.