پایگاه خبری سرمایه فردا

سکوت سعید جلیلی درباره مذاکرات و رفتار تندروها، پرسش‌های تازه‌ای درباره موضع واقعی او ایجاد کرده است.

احمدی‌نژاد از یک چهره محبوب اصولگرا به سیاستمداری تبدیل شد که مواضعش برای بسیاری از ناظران مبهم است.

در سیاست، باخت یک تفکر غلط، یعنی برد یک ملت. اگر یاد نگیریم که «نقد خودی» بزرگ‌ترین شجاعت است، همیشه در لایه دوم باقی میمانیم؛ جایی که تعصب، ما را به سربازانی تبدیل میکند که برای «نباختن در کری‌خوانی»، حاضرند آینده کشور را قربانی کنند.

رهبر انقلاب با تأکید بر وحدت ملی، حل مشکلات اقتصادی، امیدآفرینی و تقدم منافع ملی، نسبت به خطر تفرقه و شکاف اجتماعی هشدار دادند.

دو سناریو برای آینده سیاست ایران قابل پیش‌بینی است از یک سو ائتلاف های جدید شکل می‌گیرد و از سوی دیگر تندروها هم نباید حذف شوند.

اصلاح‌طلبان با فاصله گرفتن از جامعه و سکوت در بحران‌های ملی، هم سرمایه اجتماعی خود را از دست می‌دهند، هم اثرگذاری سیاسی‌شان را

تحلیل رئالیستی متون استراتژیک غربی، تصویری تیره و تار از چشم‌انداز دولت در ایران ترسیم می‌کند. این متون ادعا می‌کنند که تا زمانی که نظام سیاسی ایران به جای «دولت-ملت» در چارچوب «دولت آرمانی-انقلابی» تعریف شود و دشمنی‌های بنیادین (الهیاتی) را بر منافع ملی و مذاکره منطقی ترجیح دهد، نمی‌تواند به یک «دولت پایدار و عقلایی» تبدیل شود. همچنین، تا زمانی که ساختار حقوقی کشور دچار دوپارگی نهادی و تعلیق قوانین به نفع نهادهای فرادولتی باشد، حاکمیت واقعی و یکپارچه شکل نخواهد گرفت.

تحلیلی از سازوکارهای نهادی جمهوری اسلامی و تجربه تاریخی عبور از بحران‌های جانشین رهبری آینده ایران را ترسیم می‌کند.

یدالله کریمی‌پور در تحلیلی تازه، دو رویداد مهم را به هم پیوند می‌زند: چرخش دانشگاه‌های ایران به سوی «واقع‌گرایی نوستالژیک» و معمای ترامپ در برابر هفت عامل بازدارنده جنگ. حرف نهایی او اما ساده است: مشکل ایران نه فناوری هسته‌ای، نه موشک، که تعریف نشدن جایگاهش در قرن بیست و یکم است.