پایگاه خبری سرمایه فردا

روبیو وزیر خارجه آمریکا و دی جی عروسی پیش‌تر در ژانویه اعلام کرده بود که دست‌کم یک شغل را در شرایط کنونی نمی‌پذیرد: سرمربیگری یا مدیریت باشگاه محبوبش، تیم فوتبال آمریکایی میامی دلفینز؛ تیمی که پس از چهار فصل همکاری، سرمربی خود مایک مک‌دنیل را برکنار کرده بود.

انتشار اسناد وعده‌داده‌شده درباره پرونده جنجالی جفری اپستین، نه‌تنها به شفافیت منجر نشد، بلکه با حجم گسترده سانسور، حذف فایل‌ها و انتشار گزینشی تصاویر، فضای سیاسی آمریکا را وارد مرحله‌ای تازه از بدگمانی و تنش کرد. اکنون پرسش اصلی این است که چه چیزهایی پنهان مانده و چرا.

انتشار دسته‌ای جدید از تصاویر و اسناد مربوط به جفری اپستین بار دیگر افکار عمومی آمریکا و جهان را به یکی از جنجالی‌ترین پرونده‌های تاریخ معاصر معطوف کرده است. این اسناد که بخشی از آرشیوی عظیم شامل ۹۵ هزار عکس و مدرک هستند، شبکه ارتباطات گسترده اپستین را آشکارتر می‌سازند و پرسش‌های تازه‌ای درباره نقش چهره‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی در این ماجرا برمی‌انگیزند.

لید انتشار مجموعه‌ای از تصاویر مربوط به املاک جفری اپستین توسط دموکرات‌های مجلس نمایندگان آمریکا، بار دیگر نام چهره‌های سیاسی و فرهنگی برجسته را در کنار این فرد بدنام بر سر زبان‌ها انداخته است؛ تصاویری که پای دونالد ترامپ، بیل کلینتون و پرنس اندرو را به پرونده‌ای باز می‌کشند که سال‌ها منبع گمانه‌زنی و نظریه‌های توطئه بوده است.

مجلس نمایندگان آمریکا با ابتکار مشترک دموکرات‌ها و چند جمهوری‌خواه، طرحی را برای انتشار کامل اسناد مرتبط با جفری اپستین به صحن آورد؛ اقدامی که می‌تواند پرده از روابط پنهان و پرابهام این مجرم جنسی با چهره‌های سیاسی بردارد. این طرح با وجود مخالفت رهبران جمهوری‌خواه و نگرانی‌های ترامپ، به رأی گذاشته خواهد شد و مسیر دشواری تا تصویب در سنا و عبور از سد وتوی رئیس‌جمهور پیش رو دارد.

در ایالات متحده امروز، سیاست دیگر فقط به انتخابات و احزاب محدود نمی‌شود؛ بلکه به سبک زندگی، پوشش، تغذیه، روابط اجتماعی و حتی ایمان مذهبی نفوذ کرده است. از برند شلوار جین گرفته تا نوع نوشیدنی، از انتخاب همسر تا سبک عبادت، همه‌چیز رنگ جناحی به خود گرفته و جامعه‌ای را شکل داده که در آن، هویت سیاسی بر واقعیت سایه انداخته است.

در روزی که میلیون‌ها آمریکایی از ۲۵۰۰ نقطه کشور به خیابان آمدند، شعار «نه به شاه» تنها یک اعتراض سیاسی نبود؛ بیانیه‌ای جمعی بود علیه آنچه معترضان سقوط به دیکتاتوری می‌نامند. این جنبش، با حضور نسل‌های مختلف و حمایت اتحادیه‌های کارگری، فصل تازه‌ای از مقاومت مدنی را رقم زد.

در شامگاه شنبه ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵، دستور اعزام نیروهای فدرال به پورتلند از سوی رئیس‌جمهور ایالات متحده، موجی از واکنش‌های سیاسی، حقوقی و اجتماعی را به‌دنبال داشت. این تصمیم، که با تأکید بر استفاده از «قوه قهریه کامل» همراه بود، در شرایطی اتخاذ شد که آمارهای رسمی از کاهش جرایم خشونت‌آمیز خبر می‌دهند. اکنون، پورتلند به نقطه‌ای بحرانی در تقابل میان دولت فدرال و مقامات محلی تبدیل شده است—آزمونی برای دموکراسی، حقوق مدنی و انسجام ملی.

تیموتی گارتن اش، تاریخ‌نگار و استاد دانشگاه بریتانیایی، در یادداشتی منتشرشده توسط شورای روابط خارجی اتحادیه اروپا، نسبت به آینده سیاسی ایالات متحده هشدار داده و تأکید کرده است که دموکراسی آمریکایی در آستانه فروپاشی قرار دارد. او با اشاره به خشونت‌های گسترده، ضعف نهادهای مدنی، و تهدیدهای مستقیم رئیس‌جمهور علیه رسانه‌ها و رأی‌دهندگان، معتقد است تنها ۴۰۰ روز برای آغاز عملیات نجات دموکراسی باقی مانده است.