پایگاه خبری سرمایه فردا

ادامه بحران بسته ماندن تنگه هرمز به واسطه محاصره آمریکا ممکن است صنعت فناوری و تولید جهانی را مختل کرده و اقتصاد جهان را وارد یک دوره رکود گسترده کند.

تجربه تماس‌ها نشان می‌دهد مشاوران با ارائه راهکارهای ساده و حرفه‌ای توانسته‌اند سطح استرس افراد را تا حدی کاهش دهند.

از چیستی آتش‌بس و تفاوت آن با صلح پایدار گرفته تا بن‌بست آرمان‌گرایی در سیاست خارجی، و از توهم درآمد افسانه‌ای از تنگه هرمز تا قطع شریان حیاتی اقتصاد ایران توسط امارات. در این گزارش نگاهی می‌اندازیم به این تحلیل‌ها و واقعیت‌هایی که شاید کمتر به آنها پرداخته شده است.

آمریکا و اسرائیل قبل از آتش‌بس پل‌ها و ریل را هدف قرار دادند در مقابل مردم با حلقه‌ای انسانی پیرامون تأسیسات برق، پیام روشنی دادند: «زیرساخت عمومی، خط قرمز است». این حرکت‌ها بازتابی از درک عمومی نسبت به اهمیت زیرساخت‌هایی است که زندگی روزمره به آن‌ها وابسته است.

اسرائیل بودجه سال ۲۰۲۶ را با تمرکز روی نیازهای جنگی تصویب کرده است. بودجه دفاعی این کشور به حدود ۴۵ میلیارد دلار افزایش یافته که نسبت به سال قبل ۲۶.۷ درصد رشد دارد. این رقم، بالاترین بودجه دفاعی در تاریخ اسرائیل است. نکته جالب این که بودجه دفاعی اسرائیل در یک دهه اخیر بیش از ۱۵۰ درصد افزایش یافته است.

بلومبرگ در گزارشی که حاصل گفت‌وگو با بیش از ۳۰ تاجر، مدیر، دلال، شرکت کشتیرانی و مشاور نفت و گاز است، به یک نتیجه‌گیری تکان‌دهنده رسیده است: جهان هنوز وخامت اوضاع را درک نکرده است. صنعت انرژی هشدار می‌دهد که بحران تازه آغاز شده است. اگر تنگه هرمز بسته بماند، جهان مجبور خواهد شد مصرف نفت و گاز خود را به شدت کاهش دهد.

به گفته مخبر، ادامه جنگ، خطر حذف ۱۶ میلیون بشکه نفت و شوک ۲۰۰ دلاری را در پی دارد. جنگ بلندمدت در منطقه، بزرگ‌ترین فاجعه انرژی قرن را رقم خواهد زد. این هشدار در حالی مطرح می‌شود که پنج هفته از جنگ می‌گذرد و تنگه هرمز همچنان به دست ایران بسته است. با وجود بمباران‌های گسترده و تهدیدهای مکرر، ایران نه تنها عقب‌نشینی نکرده، که مدیریت این آبراه استراتژیک را به دست گرفته و کشتی‌ها را با هماهنگی خود عبور می‌دهد. ادامه این وضعیت، می‌تواند اقتصاد جهان را با بزرگ‌ترین بحران انرژی قرن مواجه کند.

اظهارات مقامات آمریکایی برای مذاکره و فرصت‌های ۵ و ۱۰ روزه، این موضوع را در راستای فریب عملیاتی است، این بازه‌های زمانی یک تاکتیک فریب و برای خرید زمان و تکمیل مقدمات لجستیکی دشمن است. 

طی کمتر از یک سال، ایران دو بار به لبه پرتگاه جنگ کشانده شده است. پرسش بنیادین اینجاست: چرا حتی ریگان تندرو یا جرج بوش پسر، که ایران را یکی از اضلاع «محور شرارت» می‌نامید، هرگز ماشه را علیه خاک ایران نکشیدند؟ آیا مانع آن‌ها صرفاً برآورد تجهیزاتی بود، یا متغیری نامرئی اما قدرتمندتر به نام اراده ملی؟ موساد در برآورد خود از مردم ایران دچار اشتباه فاحشی شد. تحلیلگران این نهاد اطلاعاتی، اعتراضات چند سال اخیر را به اشتباه تفسیر کردند. آنها تصور کردند که نارضایتی‌های اجتماعی، به معنای فروپاشی همبستگی ملی و آمادگی مردم برای کنار گذاشتن دفاع از خاک است. اما پنج هفته جنگ ثابت کرد که مردم ایران، با وجود همه مشکلات، همچنان از خاک خود دفاع می‌کنند.