پایگاه خبری سرمایه فردا

در آسیا، بسیاری از کشورها به‌شدت تحت تأثیر بسته شدن تنگه هرمز قرار گرفته‌اند و همین مسأله باعث شده نظام اقتصادی در جهان با تعریف شود.

افزایش بی‌سابقه نرخ اوراق در اقتصادهای بزرگ، از بریتانیا تا آمریکا، نشانه‌ای از تشدید فشارهای تورمی و نگرانی بازارها از آینده رشد اقتصادی است. نرخ اوراق ۱۰ ساله بریتانیا به سطوحی رسیده که از بحران مالی ۲۰۰۸ تاکنون دیده نشده و همزمان آمریکا نیز از مرز ۴.۵ درصد عبور کرده است.

پویان مظفری، کارشناس مسائل اقتصادی، در تحلیلی عمیق به هشدار مورگان استنلی اشاره کرده است که «نفت بالاتر از ۱۲۵ دلار در هر بشکه، اقتصاد جهانی را از بین خواهد برد». امروز اقتصاد جهانی با ده سال پیش تفاوت بسیار زیادی دارد.

اختلال در تردد نفتکش‌ها در تنگه هرمز قیمت نفت را بالا برده، اما کارشناسان معتقدند ایران باید همزمان با فشار میدانی، دیپلماسی را فعال کند.

زنجیره اقتصاد جهانی از کارخانه‌های بزرگ اروپا تا صنایع کوچک تحت تأثیر افزایش ۵۰ درصدی قیمت گاز قرار می گیرند و صنعت فولاد و پتروشیمی بیشترین نوسان را خواهد داشت.

برترین اقتصادهای 2026 احتمالا به ترتیب آمریکا، چین، آلمان، ژاپن و هند و انگلیس و فرانسه خواهند بود. جزئیات را در گزارش بخوانید.

جهان امروز دیگر با نسخه‌های قدیمی جهانی‌شدن قابل توضیح نیست؛ اقتصاد جهانی درگیر نیروهای متضاد، رقابت‌های ژئو‌اقتصادی و فناوری‌های نوین است و هیچ بلوکی قدرت مطلق ندارد. کشورهایی که بتوانند این پیچیدگی را بشناسند و با آن هماهنگ شوند، برندگان دوره جدید خواهند بود.

فرزاد وجیهی می گوید بازارهای جهانی در آستانه یک چرخش راهبردی قرار دارند؛ دوره‌ای که تحت تأثیر سیاست‌های فدرال رزرو و اصلاحات اقتصادی چین،مسیر سرمایه‌گذاری جهان را تغییر می‌دهد.

نشست‌های سپتامبر ۲۰۲۵، از «سازمان همکاری شانگهای پلاس» تا مجمع عمومی سازمان ملل، تصویری متضاد و نگران‌کننده از آینده حکمرانی جهانی ارائه دادند. در حالی که چین با نمایش قدرت نظامی و دیپلماتیک، خود را نماد ثبات معرفی می‌کند، ایالات متحده با سیاست‌های متناقض و یک‌جانبه‌گرایانه، اتحاد غربی را متزلزل کرده است. نهادهای بین‌المللی از پاسخ‌گویی به بحران‌ها ناتوان‌اند، معاهدات امنیتی در حال فروپاشی‌اند، و رقابت قدرت‌ها در حوزه‌هایی چون فضا و فناوری نظامی، چشم‌اندازی از جهانی ناامن‌تر را ترسیم می‌کند. آنچه در حال شکل‌گیری است، نه یک نظم نوین باثبات، بلکه واقعیتی ترکیبی، پرتنش و چندقطبی است که مسیر آن به‌جای اجماع، از دل شکاف‌ها و رقابت‌ها می‌گذرد.