پایگاه خبری سرمایه فردا

داستان غپونه، نمادی از یک واقعیت بزرگتر در بازار سرمایه ایران است. تکنیکالیست، سقف ۷ ساله را می‌بیند و می‌فروشد. تابلوخوان، خروج پول حقیقی را می‌بیند و می‌فروشد. بنیادی‌کار اما گزارش فروش را می‌بیند، صنعت را تحلیل می‌کند، و خرید می‌کند.

تازه‌ترین هدف عملیات مالی آمریکا؛ چهار ستون بازار کریپتوی ایران را لرزاند چراکه محدودیت صرافی های رمزارز ایران به معنی خطر فریز دارایی‌ها.

حباب‌ها دقیقاً زمانی به خطرناک‌ترین نقطه خود می‌رسند که دیگر هیچکس نام «حباب» را بر آنها نمی‌گذارد. در آن لحظه، همه چیز عادی و منطقی به نظر می‌رسد و کسی هشدار جدی نمی‌دهد.

در جنگ خاورمیانه ایران به دو قدرت روسیه و چین تکیه داده بود اما تنها در حد دیپلماسی و تامین کالا نه حمایت نطامی، داستان چیست؟

بورس ایران سال‌هاست که عقب‌ماندگی عظیمی نسبت به تورم و دلار دارد. این عقب‌ماندگی یا باید با رشد‌های ممتد و سنگین جبران شود، یا بازار سال‌های سال در حسرت سقف‌های قبلی خود خواهد ماند. انتخابات با سیاست‌گذاران و اعتماد مردم است.

دولت ایران توانایی نوسازی زیرساخت‌ها، سرمایه‌گذاری در آموزش و بهداشت، و ارائه خدمات با کیفیت به شهروندان خود را به شدت از دست داده است. بودجه سرانه ۴۴۰ دلاری یعنی به ازای هر شهروند، دولت نمی‌تواند حتی یک ماه هزینه زندگی حداقلی را تأمین کند. این یک زنگ خطر جدی برای آینده کشور است.

طلا دیگر آن رشد شارپی سابق را ندارد. دلار هنوز راه تا نرخ واقعی خود را دارد، اما چشم‌انداز ۲۰۰ هزار تومانی فعلاً وجود ندارد.

بیش از یک ماه از دستور رئیس‌جمهور برای حذف شرکت‌های پیمانکاری گذشته اما هنوز نشانه‌ای از اجرای عملی دیده نمی‌شود

افزایش نرخ ارز معمولاً در شرایطی اتفاق می‌افتد که اقتصاد دچار بحران‌های ناشی از فشارهای خارجی یا ضعف در سیاست‌گذاری داخلی باشد. تحریم‌ها می‌توانند دسترسی شرکت‌ها به بازارهای بین‌المللی را محدود کنند، هزینه تأمین مواد اولیه را افزایش دهند که به زبان بنگاه‌هاست.