دو قتل، دو خانه خاموش، و دو روایت از خشونتی که در سکوت رخ داد؛ یکی با سابقه‌ای تاریک و انکارهای مکرر، دیگری با اعترافی دیرهنگام و انگیزه‌ای مبهم. آنچه در این دو پرونده تکرار می‌شود، نه فقط مرگ، بلکه پرسش‌هایی است درباره عدالت، اعتماد، و زخم‌هایی که در دل خانواده‌ها و حافظه اجتماعی باقی می‌مانند.

تلویزیون ایران دوباره به سراغ خاطره‌ها رفته است. از بازگشت «زیر آسمان شهر» پس از ۲۴ سال تا احیای «لیسانسه‌ها» و تولید سریال‌های تازه‌ای چون «اسباب زحمت»، همه نشانه‌هایی‌اند از تلاش رسانه ملی برای بازسازی روزهای طلایی طنز. اما آیا دنباله‌سازی، همان نسخه شفابخش همیشگی است؟ تجربه نشان داده که ادامه دادن، اگر با شناخت و خلاقیت همراه نباشد، می‌تواند خاطره‌ای شیرین را به تجربه‌ای تلخ بدل کند.

با وجود هشدارها، ممنوعیت‌ها و برخوردهای رسمی، هالووین امسال در ایران نه‌تنها برگزار شد، بلکه به یکی از پررنگ‌ترین مناسبت‌های فضای مجازی تبدیل شد. این جشن غربی، حالا دیگر صرفاً یک شوخی ترسناک نیست؛ بلکه نشانه‌ای از شکاف فرهنگی، ضعف سیاست‌گذاری و نیاز اجتماعی به تجربه‌های متفاوت است.

علی علیپور با ۵ گل زده در فصل جاری، بهترین گلزن پرسپولیس است. او حالا با ۹۲ گل، تنها سه گل تا عبور از علی پروین و رسیدن به رده دوم گلزنان تاریخ باشگاه فاصله دارد. در آستانه دیدار با استقلال خوزستان، با او درباره رکوردها، حسرت‌ها، انگیزه‌ها و روستای قراخیل گفت‌وگو کردیم.

شایعه توقف کنسرت‌ها در برج میلاد اگرچه تکذیب شد، اما پرده از واقعیتی تلخ برداشت: پایتخت ایران، با جمعیتی میلیونی و تاریخی فرهنگی غنی، در حوزه موسیقی زنده به یک سالن وابسته مانده است. این وابستگی، نه‌تنها نشانه‌ای از بحران زیرساختی، بلکه زنگ خطری برای آینده فرهنگی تهران است.

امیر برادران، نویسنده‌ای که نامش با «ساختمان پزشکان»، «هیولا» و «در حاشیه» گره خورده، از مسیر غیرمنتظری وارد دنیای فیلمنامه‌نویسی شد. در گفت‌وگویی صمیمی با «هفت صبح»، از تجربه‌هایش با مهران مدیری، پیمان قاسم‌خانی و رامبد جوان گفت، از ممیزی‌ها و اقتصاد ناعادلانه فیلمنامه‌نویسی گلایه کرد، و درباره آینده طنز در عصر پلتفرم‌ها هشدار داد.

روزی صدای پالت، دنگ‌شو و بُمرانی، هوای تازه‌ای به موسیقی ایران بخشید؛ تلفیقی از سازهای ایرانی و نگرش‌های مدرن که مخاطب را به تجربه‌ای متفاوت دعوت می‌کرد. اما حالا، آن صداها یا خاموش شده‌اند یا در حاشیه‌ای کم‌رمق نفس می‌کشند. موسیقی تلفیقی، که زمانی نشانه جسارت نسلی تازه بود، امروز در سکوتی تدریجی فرو رفته است نه به‌خاطر فقدان استعداد، بلکه به‌دلیل گسست گروه‌ها، فشار بازار، و بی‌مهری ساختار رسمی.

تهران، کلانشهری که هر روز بلندتر می‌شود، حالا با بحران آب نفس می‌کشد. سدها خشک‌تر، چاه‌ها کم‌رمق‌تر، و جمعیت بیشتر شده‌اند. در این جدال نابرابر میان ساخت‌وساز بی‌مهار و منابع محدود، پایتخت به مرز شکست اکولوژیک رسیده است. آیا زمان توقف توسعه بی‌برنامه فرا نرسیده؟

در عصر گالری‌های شیشه‌ای و تابلوهای میلیاردی، هنر معاصر ایران بیش از هر زمان دیگر از طبقه متوسط فاصله گرفته است. از قیمت‌های سرسام‌آور تا زبان پیچیده آثار، از جغرافیای گالری‌ها تا سازوکار فروش، همه‌چیز دست‌به‌دست هم داده تا هنر به کالایی لوکس بدل شود—دور از دسترس مردمی که روزگاری مخاطب طبیعی آن بودند.