پایگاه خبری سرمایه فردا

اگر توافق اجرایی شود و تنگه هرمز بازگردد، هزینه‌های حمل‌ونقل کاهش می‌یابد و صادرات فولاد ایران می‌تواند با سهولت بیشتری ادامه یابد. اما اگر تنش‌ها ادامه پیدا کند، بازارهای جهانی با نوسانات بیشتری روبرو خواهند شد.

ارزش برآوردی پرتفوی ومعادن به ۵۰,۷۸۱ میلیارد تومان می‌رسد و ارزش افزوده غیر بورسی آن ۳۱,۴۰۴ میلیارد تومان است. این دارایی‌های غیر بورسی شامل سرمایه‌گذاری در شرکت‌های معدنی و فلزی غیر بورسی، املاک، تجهیزات و سایر دارایی‌های فیزیکی است. مجموع ارزش پرتفوی بورسی و غیر بورسی، NAV هر سهم ومعادن را به ۵,۳۸۹ ریال می‌رساند.

داستان اصلی نمودار نه طلاست و نه مس؛ بلکه «بازگشت کمیابی منابع» به مرکز اقتصاد جهانی است. این دقیقاً همان چیزی است که در زنجیره‌های تأمین و خودرو هم دیده‌ایم. تقاضا را می‌توان با دستور و قانون ایجاد کرد (مثلاً تصویب قانونی که بگوید تا سال ۲۰۳۰ همه خودروهای فروخته شده باید برقی باشند). اما ظرفیت تولید و استخراج را نمی‌توان با قانون ایجاد کرد.

در حال حاضر، ارزش دلاری بازار سرمایه ایران حدود ۸۵ میلیارد دلار است که «بسیار بسیار ارزان» ارزیابی می‌شود. تا پنج سال دیگر، دیگر ارزان نخواهد بود. سهام ارزنده است، طلا و نقره هم جذاب هستند، مسکن هم قیمت‌های نرمالی دارد.

اگر طلا بخواهد فاصله خود با مس را کم کند، سناریوهای متعددی وجود دارد. محتمل‌ترین سناریو، یک جهش ناگهانی در قیمت طلا ناشی از تشدید تنش‌های ژئوپلیتیک یا یک شوک مالی بزرگ است.

بازار فولاد چین در یک نقطه عطف قرار دارد. از یک سو، تقاضای داخلی و خارجی ضعیف است و موجودی انبارها بالاست. از سوی دیگر، هزینه‌های تولید در حال افزایش است و رقبای منطقه‌ای (به ویژه ایران) سهم بازار را تصاحب می‌کنند. نتیجه این معادله، یک بن‌بست موقت است: نه خریداران راضی به خرید با نرخ‌های فعلی هستند، نه فروشندگان قادر به کاهش بیشتر قیمت‌ها.

منابع صنعتی هشدار داده‌اند که چشم‌انداز کوتاه‌مدت تولید آهن اسفنجی همچنان بسیار نامطمئن است. تولیدکنندگان منطقه با اختلال در جریان مواد اولیه، افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل و بیمه ناشی از تنش‌های ژئوپلیتیکی و همچنین نوسانات بازار انرژی دست و پنجه نرم می‌کنند.

تا زمانی که فولاد مبارکه و فولاد خوزستان نتوانند به چرخه تولید پایدار و کامل بازگردند، خبری از صادرات اسلب و ورق گرم نخواهد بود. و هر چه این بازسازی طولانی‌تر شود، بازارهای صادراتی از دست رفته، جای خود را به رقبای منطقه‌ای (ترکیه، روسیه و حتی چین) خواهند داد.

بازار جهانی فولاد و مواد اولیه در شرایطی پیچیده و دوگانه قرار دارد. از یک سو، نگرانی از کاهش تقاضای چین (بزرگ‌ترین مصرف‌کننده) فشار نزولی بر سنگ‌آهن و محصولات فولادی ایجاد کرده است. از سوی دیگر، محدودیت عرضه زغال‌سنگ (به دلیل حوادث معدنی و تشدید بازرسی‌ها) قیمت این ماده اولیه کلیدی را بالا نگه داشته است.