در قلب پایتخت، برج‌ها هر روز قد می‌کشند، اما سدها هر روز فرو می‌نشینند. تهران در میانه‌ی یک تناقض تاریخی ایستاده: توسعه‌ای که بی‌محابا پیش می‌رود، و منابعی که بی‌صدا تحلیل می‌روند. بحران آب دیگر یک هشدار زیست‌محیطی نیست؛ تهدیدی است برای امنیت، اقتصاد و آینده‌ی شهری که نفس‌هایش را با چاه‌های خشک و باران‌های کم‌رمق تنظیم می‌کند.

در پارک‌های کرج، شب‌ها دیگر فقط صدای خنده و موسیقی نیست که شنیده می‌شود؛ صدای جیغ، بوی مواد، و نگاه‌های گم‌شده دخترانی که میان دود و تاریکی، دنبال چیزی فراتر از تفریح‌اند. آنچه در ظاهر «دورهمی شبانه» است، در باطن به پناهگاهی شکننده برای فرار از فشارهای اجتماعی، اقتصادی و خانوادگی بدل شده است. این گزارش، روایتی است از زیستن در لبه‌ی فراموشی.

دو روایت متفاوت اما هم‌سنگ از زندگی انسان‌ها؛ یکی در قالب پرونده جنایی قتل راضیه در شهرری که عشق بیمارگونه و اعتیاد، خانواده‌ای را به سوگ نشاند، و دیگری در قالب کتاب تب ناتمام که زندگی شهلا منزوی، مادر شهید حسین دخانچی را به تصویر می‌کشد؛ مادری که در سکوت و استقامت، فرزندی قهرمان پرورش داد. هر دو روایت، در دو سوی متضاد، نشان می‌دهند چگونه انتخاب‌ها و مسیرهای انسانی می‌توانند به تراژدی یا به الگویی الهام‌بخش بدل شوند.

در یکی از محله‌های شمال تهران، مربی جوان بدنسازی قربانی سرقتی شد که به قتل انجامید. قاتل، پس از وارد کردن ضربه‌ای致 به گردن قربانی، تلاش کرد از کشور خارج شود اما با دیدن مأموران پلیس، مسیر فرار را تغییر داد. حالا تصویر بدون پوشش او منتشر شده و پلیس در تعقیب آخرین ردپای قاتلی است که یک تماس تلفنی را به صحنه جنایت بدل کرد.

سنبل آبی، گیاهی مهاجم با ظاهری فریبنده، حالا به تهدیدی جدی برای اکوسیستم‌های آبی شمال ایران بدل شده است. این گیاه که ابتدا برای تزئین وارد کشور شد، امروز یک‌سوم تالاب انزلی را درگیر کرده و در صورت ادامه روند فعلی، پیش‌بینی‌ها از خشک شدن کامل تالاب تا سال ۱۴۴۰ خبر می‌دهند.

از تئاتر خیابانی تبریز تا فرش قرمز برلین، رضا ناجی مسیری را پیموده که نه با جنجال، بلکه با صداقت، پشتکار و عشق به هنر معنا یافته است. مردی که هنوز هم با همان سادگی سبزی پاک می‌کند، اما در حافظه سینمای ایران، نقشی ماندگار دارد.

مشهد، شهری که روزگاری پیشروترین پایگاه سینمایی ایران بود، امروز در سکوت سالن‌های خاموش و خاطرات آپاراتچی‌ها نفس می‌کشد. این گزارش، روایتی است از طلوع و افول سینما در شهری که روزی خیابان‌هایش پاتوق روشنفکران و پرده‌هایش محل تپش زندگی فرهنگی بود.

با گسترش هوش مصنوعی، مرز میان نوشتن و تولید محتوا در حال محو شدن است؛ مقالاتی که به نام روزنامه‌نگاران منتشر می‌شوند اما در حقیقت ساخته‌ی ماشین‌اند، تهدیدی جدی برای اعتماد عمومی به رسانه‌ها و معنای اصیل روزنامه‌نگاری هستند. در عصر الگوریتم‌ها، صدای انسان نباید به حاشیه رانده شود.

فیلم «غریزه» به کارگردانی سیاوش اسعدی، با وجود لحظات چشم‌نواز و تلاش برای بازنمایی تجربه‌ی نخستین عشق، در ساختار روایی با کاستی‌هایی مواجه است که مانع از تحقق کامل ظرفیت‌های آن می‌شود. با این حال، این اثر در امتداد سنتی از سینمای ایران قرار می‌گیرد که بلوغ را نه به‌عنوان یک نقطه‌ی پایان، بلکه به‌مثابه یک مسیر پرتنش، چندلایه و گاه دردناک تصویر کرده‌اند. این گزارش، نگاهی دارد به فیلم‌هایی که در ژانر بلوغ جای می‌گیرند و تجربه‌ی زیسته‌ی نوجوانی را در بستر فرهنگی و اجتماعی ایران بازتاب می‌دهند.