ایران در سال ۱۴۰۴ در میانه بحرانی چندلایه قرار گرفته است؛ بحرانی که تنها به سیاست داخلی محدود نمی‌شود، بلکه می‌تواند سرنوشت اسلام سیاسی، توازن قدرت در خاورمیانه و حتی آرایش ژئوپلیتیک جهان را دگرگون کند. از یک‌سو بن‌بست‌های اقتصادی و فشارهای بین‌المللی مشروعیت حکومت ایدئولوژیک را فرسوده کرده و از سوی دیگر، مذاکرات ژنو زیر سایه تهدید نظامی آمریکا به بن‌بست رسیده است. در همین حال، شرق نیز تنها تا جایی همراهی می‌کند که منافعش ایجاب کند. مجموعه این تحولات، ایران را در موقعیتی قرار داده که هر تصمیم آن می‌تواند پایان یک عصر و آغاز نظمی تازه را رقم بزند.

بیت‌کوین و اتریوم همچنان در فاز انتظار قرار دارند، در حالی که آلت‌کوین‌ها به‌ویژه سولانا و دوج‌کوین عملکرد بهتری نشان داده‌اند.

جمعه، اول اسفند ۱۴۰۴، بازار طلای تهران روزی پرنوسان را پشت سر گذاشت؛ روزی که اونس جهانی در مرز ۵۰۰۰ دلار ایستاد و دلار با جهشی ۲۰۰۰ تومانی به ۱۶۴ هزار تومان رسید تا طلای ۱۸ عیار را به مرز ۲۰ میلیون تومان و سکه امامی را به بالای ۲۰۰ میلیون تومان برساند. جهشی که در روز تعطیل بازار رخ داد، روایتی تازه از قدرت معاملات فردایی و دست بالای دلالان در بازار است.

تماشای مداوم ویدیوهای کوتاه و اسکرول بی‌انتها، تمرکز، حافظه و کیفیت گفت‌وگوی اجتماعی را کاهش داده و نسل جدید را دچار اعتیاد دیجیتال کرده است

فعالان محیط‌زیست از توقف جلسات سمن‌ها، نبود خروجی مشخص و ضعف رویکرد مشارکتی در معاونت آموزش سازمان محیط‌زیست انتقاد دارند.

طرح اصلاح قانون اساسی برای محدود کردن عفوهای ریاست‌جمهوری با حمایت نخستین جمهوری‌خواه در مجلس نمایندگان مطرح شد

کافه‌کتاب و نگارخانه «حانون» با حضور مسئولان و هنرمندان افتتاح شد.

اظهارات اخیر ترامپ درباره تغییر رژیم در ایران، بیش از آنکه نوید جنگی تازه باشد، بازگشت به همان الگوی آشنای اوست: فشار حداکثری، تهدید کنترل‌شده و مذاکره از موضع قدرت. در کنار این رویکرد، فروپاشی تدریجی کوبا و دگرگونی اقتصادی سوریه، تصویری از جهانی ارائه می‌دهد که در آن ساختارهای قدیمی در حال فروریختن‌اند و بازیگران منطقه‌ای ناچارند خود را با نظم جدیدی تطبیق دهند. پرسش اصلی این است: آیا تهران و واشینگتن می‌توانند به «معامله بزرگ» برسند یا مسیر تنش ادامه خواهد یافت؟

اظهارات اخیر ترامپ درباره «تغییر رژیم» در ایران، بیش از آنکه نوید جنگی تازه باشد، بازگشت به همان الگوی آشنای اوست: فشار حداکثری، تهدید کنترل‌شده و مذاکره از موضع قدرت. در کنار این رویکرد، فروپاشی تدریجی کوبا و دگرگونی اقتصادی سوریه، تصویری از جهانی ارائه می‌دهد که در آن ساختارهای قدیمی در حال فروریختن‌اند و بازیگران منطقه‌ای ناچارند خود را با نظم جدیدی تطبیق دهند. پرسش اصلی این است: آیا تهران و واشینگتن می‌توانند به «معامله بزرگ» برسند یا مسیر تنش ادامه خواهد یافت؟