شنبه ۲۰ تیر ۱۴۰۵
تمامی اعضای اصلی کابینه دولت استارمر، شماری از وزیران سابق و چهرههای بانفوذ حزب نیز از بورنهام نخستوزیر جدید انگلیس حمایت کردند.
رامتین لطیفی: حمایت ۳۲۲ نماینده از ۴۰۳ نماینده حزب کارگر از اندی بورنهام، رقابت برای رهبری این حزب را پیش از آغاز به پایان رساند. این میزان حمایت که حدود ۸۰درصد فراکسیون پارلمانی حزب را شامل میشود، باعث شده است هیچ رقیب بالقوهای دیگر امکان کسب حداقل آرای لازم برای ورود به رقابت را نداشته باشد و بورنهام به عنوان تنها نامزد جدی جانشینی کییر استارمر شناخته شود. براساس برنامه زمانی حزب کارگر، در صورت عدم معرفی نامزد جدید، بورنهام ۷ روز دیگر به طور رسمی به عنوان رهبر حزب معرفی خواهد شد و انتظار میرود سه روز بعد از آن با تشکیل دولت جدید، سکان هدایت کابینه بریتانیا را در دست بگیرد.
حمایت گسترده از بورنهام تنها به نمایندگان عادی حزب محدود نماند. به طور تقریبی، تمامی اعضای اصلی کابینه دولت استارمر، شماری از وزیران سابق و چهرههای بانفوذ حزب نیز از او حمایت کردند و بسیاری از سیاستمدارانی که پیش از این از آنها به عنوان رقبای بالقوه نام برده میشد، از همان ابتدای رقابت از ورود به انتخابات انصراف دادند. چنین اجماعی در سالهای اخیر در حزب کارگر کمسابقه بوده است. اختلافات داخلی که در سالهای گذشته میان جناحهای مختلف حزب وجود داشت، این بار جای خود را به نوعی همگرایی داده است؛ موضوعی که بسیاری از تحلیلگران آن را نشانه تلاش حزب برای بازگرداندن ثبات سیاسی پس از دوران پرچالش رهبری استارمر ارزیابی میکنند.
بورنهام پس از دریافت حمایت نمایندگان اعلام کرد این پشتیبانی گسترده تنها حمایت از یک فرد نیست، بلکه بیانگر اعتقاد مشترک اعضای حزب به ضرورت تغییر شیوه حکمرانی در بریتانیاست. او وعده داده است نمایندگان پارلمان نقش پررنگتری در تصمیمسازیهای دولت داشته باشند و تجربههای روزمره مردم مناطق مختلف کشور، بیش از گذشته در تدوین سیاستهای دولت منعکس شود. کییر استارمر نیز ضمن اعلام حمایت از جانشین خود، سابقه همکاری طولانی با بورنهام را یادآور شد و او را فردی باتجربه، عملگرا و مناسب برای هدایت دولت در شرایط کنونی توصیف کرد.
اندی بورنهام از جمله سیاستمدارانی است که تمام دوران فعالیت سیاسی خود را در مسئولیتهای اجرایی و مدیریتی سپری کرده است. او سالها نماینده پارلمان بود و در دولتهای حزب کارگر مسئولیتهایی همچون وزارت بهداشت، وزارت فرهنگ و وزارت کشور در دولت سایه را برعهده داشت. اما نقطه عطف کارنامه سیاسی او، انتخاب به عنوان شهردار منچستر بود؛ مسئولیتی که طی آن تلاش کرد اختیارات بیشتری برای دولتهای محلی به دست آورد و سرمایهگذاری در مناطق شمالی انگلستان را افزایش دهد.
عملکرد او در دوران همهگیری کرونا نیز توجه افکار عمومی را جلب کرد؛ زمانی که در برابر تصمیمات دولت محافظهکار وقت ایستاد و خواستار حمایت مالی بیشتر از شهروندان و کسبوکارهای آسیبدیده شد. همین سابقه باعث شده است بسیاری از اعضای حزب کارگر، بورنهام را سیاستمداری بدانند که بیش از آنکه یک چهره فقط حزبی باشد، مدیری اجرایی با تجربه اداره بحرانهای پیچیده است. این ویژگی به اعتقاد حامیانش، در شرایط کنونی اقتصاد و سیاست بریتانیا اهمیت ویژهای دارد.
بورنهام اگرچه بارها تأکید کرده است که اولویت اصلی دولت آینده او حل مشکلات اقتصادی، بهبود خدمات عمومی و افزایش رفاه شهروندان خواهد بود اما همزمان کوشیده نگرانیها درباره تغییرات ناگهانی در سیاست خارجی بریتانیا را نیز کاهش دهد. او اعلام کرده روابط ویژه لندن و واشنگتن همچنان ستون اصلی سیاست خارجی بریتانیا باقی خواهد ماند و آمریکا مهمترین شریک راهبردی این کشور خواهد بود. همچنین بر ادامه عضویت فعال در پیمان آتلانتیک شمالی یا همان ناتو، حفظ بازدارندگی هستهای، تداوم حمایت از اوکراین در برابر روسیه و گسترش همکاری با کشورهای اروپایی تأکید کرده است.
در حوزه دفاعی نیز بورنهام از افزایش بودجه نظامی حمایت میکند اما معتقد است این سرمایهگذاری باید همزمان موجب رونق صنایع دفاعی داخلی، ایجاد فرصتهای شغلی و توسعه اقتصادی مناطق مختلف بریتانیا شود و تنها به افزایش هزینههای نظامی محدود نماند. با این حال، برخی اظهارات گذشته او درباره دونالد ترامپ نیز مورد توجه رسانهها قرار گرفته است. بورنهام در سال ۲۰۱۷ اعلام کرده بود به دلیل انتشار مطالبی که آنها را نفرتپراکن میدانست، حاضر به دیدار با ترامپ نیست. با وجود این، اکنون تأکید کرده است روابط لندن و واشنگتن فراتر از اختلافات شخصی میان رهبران دو کشور است و باید حفظ شود.
پررنگترین تفاوت احتمالی دولت بورنهام با دولت پیشین، در نحوه مواجهه با جنگ غزه و سیاستهای اسرائیل دیده میشود. او در اقدامی کمسابقه، آشکارا از عملکرد حزب کارگر در ماههای ابتدایی جنگ انتقاد کرده و گفته است این حزب در قبال تحولات غزه «اشتباه کرد» و بسیار دیرتر از آنچه باید، خواستار برقراری آتشبس شد. بورنهام حتی بابت این رویکرد از افکار عمومی عذرخواهی کرده و اذعان داشته است که واکنش حزبش با انتظارات بخش بزرگی از جامعه بریتانیا همخوانی نداشت. به گفته او، اگرچه دولت بریتانیا اقداماتی نظیر به رسمیت شناختن کشور فلسطین، اعمال تحریم علیه برخی وزیران تندرو اسرائیلی و تحریم تعدادی از شهرکنشینان خشونتطلب را انجام داده، اما این اقدامات برای متوقف کردن خشونتها کافی نبوده است.
بورنهام تأکید کرده است دولت آینده باید گزینههای سختگیرانهتری را بررسی کند؛ از جمله اعمال تحریمهای بیشتر علیه افراد دخیل در خشونتهای غزه، افزایش فشار سیاسی و دیپلماتیک بر دولت اسرائیل و همچنین ممنوعیت تجارت با شهرکهای غیرقانونی اسرائیلی در اراضی اشغالی. او همچنین گفته است شواهد فزایندهای درباره احتمال ارتکاب جنایتهای جنگی در غزه وجود دارد و این موضوع باید از سوی نهادهای بینالمللی مستقل بررسی شود. هرچند او از بهکار بردن عنوان «نسلکشی» خودداری کرده، اما تأکید دارد بریتانیا باید موضعی صریحتر و فعالتر در قبال تحولات غزه اتخاذ کند.
اجماع گسترده در حمایت از بورنهام نشان میدهد حزب کارگر پس از ماهها اختلاف و فشار سیاسی، تلاش میکند با رهبری تازه وارد مرحلهای جدید شود. این حمایت کمسابقه، پشتوانهای قابل توجه برای نخستوزیر آینده فراهم میکند اما همزمان سطح انتظارات از دولت او را نیز به شکل چشمگیری افزایش داده است. بورنهام اکنون در شرایطی آماده ورود به خیابان داونینگ میشود که بریتانیا همزمان با چالشهای اقتصادی، بحران هزینههای زندگی، فشار بر خدمات عمومی، جنگ اوکراین، تنشهای خاورمیانه و تغییرات در مناسبات بینالمللی روبهرو است. از همین رو، بسیاری از ناظران معتقدند موفقیت یا ناکامی دولت او نه تنها به تواناییاش در اصلاح اقتصاد داخلی، بلکه به نحوه مدیریت این پروندههای پیچیده و پرهزینه در عرصه سیاست خارجی نیز وابسته خواهد بود.
تمام حقوق برای پایگاه خبری سرمایه فردا محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.
سرمایه فردا