پنجشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۵
طلا در تقاطع دو روایت متضاد قرار دارد و کلید تعیین مسیر، در دست تورم است. اگر تورم سریعتر از نرخهای بهره پیش برود، بازده واقعی کاهش یافته و پایهای محکم برای رشد قیمت فراهم میشود. اما اگر فدرال رزرو بتواند با سیاست انقباضی جدی تورم را مهار کند، فشار کوتاهمدت ادامه خواهد یافت.
رحیم کریمی: طلا هفتهای پرتلاطم را پشت سر گذاشت. قیمت این فلز از اوج ۴۳۶۲ دلار در روز سهشنبه تا کف ۴۰۲۳ دلار در روز چهارشنبه سقوط کرد و سرانجام هفته را در سطح ۴۲۱۰ دلار به پایان رساند. این پنجمین هفته متوالی کاهش قیمت است و طلا را رسماً وارد محدوده بازار نزولی کرده است. محرک اصلی این افت، انتشار دادههای تورمی داغتر از انتظار بود؛ شاخص قیمت مصرفکننده (CPI) در ماه مه به ۴.۲ درصد سالانه رسید و شاخص قیمت تولیدکننده (PPI) با رشد ۶.۵ درصد سالانه، بزرگترین جهش خود از نوامبر ۲۰۲۲ را ثبت کرد. بازارها این اعداد را نشانهای از تداوم سیاست انقباضی فدرال رزرو تفسیر کردند و فشار بر طلا تشدید شد.
در نگاه اول، تورم بالا باید از قیمت طلا حمایت کند؛ سرمایهگذاران معمولاً در شرایط تورمی به سمت این فلز به عنوان پناهگاه حفظ قدرت خرید میروند. اما مکانیسم فعلی معکوس عمل میکند. تورم بالا انتظارات مربوط به افزایش نرخ بهره را تقویت میکند و چون طلا داراییای بدون سود است، هزینه فرصت نگهداری آن در محیط نرخهای بهره بالا افزایش مییابد. با این حال، تحلیلگران تأکید دارند که عامل مهمتر، بازده واقعی است. اگر تورم سریعتر از نرخهای بهره رشد کند، بازده واقعی اوراق خزانهداری وارد محدوده منفی میشود؛ وضعیتی که از نظر تاریخی قویترین محرک رشد طلا بوده است.
ایالات متحده با مثلثی از چالشهای همزمان روبهروست: کسری بودجه فزاینده، بدهی دولتی رو به رشد و تورم ماندگار. افزایش شدید نرخ بهره میتواند اقتصادی که زیر بار بدهی است را خفه کند، اما تن دادن به ادامه تورم، اعتماد عمومی به داراییهای مبتنی بر پولهای بدون پشتوانه را تضعیف میکند. فدرال رزرو با احتمال ۵۰ درصدی افزایش نرخ بهره تا اکتبر روبهروست، اما بعید است بتواند تورم را به طور کامل مهار کند. این دوراهی سیاستی، پایه اصلی روایت بلندمدت صعودی طلاست.
تنشهای خاورمیانه یک زنجیره علّی پیچیده ایجاد کرده است. درگیری ایران و اسرائیل و نگرانی از اختلال در تنگه هرمز، قیمت نفت را بالا نگه داشته و انتظارات از سیاست انقباضی فدرال رزرو را تقویت کرده است. در نتیجه، همان عاملی که باید قیمت طلا را بالا ببرد، از مسیر نفت به تورم و سپس به انتظارات نرخ بهره تبدیل شده و بر طلا فشار وارد میکند. نشانههای توافق احتمالی میان آمریکا و ایران میتواند این زنجیره را معکوس کند، اما تحلیلگران هشدار میدهند تا پیش از تأیید رسمی، این خوشبینی مبنای تصمیمگیری نباشد.
در افق کوتاهمدت، سقوط طلا به زیر میانگینهای متحرک ۵۰ و ۲۰۰ روزه آسیب قابل توجهی به نمودار وارد کرده و بازار هنوز موفق به بازپسگیری سطح ۴۲۵۰ دلار نشده است. اولین نشست فدرال رزرو تحت رهبری کوین وارش هفته آینده برگزار میشود؛ اگر لحنی انقباضیتر از انتظار داشته باشد، طلا را به آزمون مجدد سطح ۴۰۰۰ یا حتی ۳۸۰۰ دلار میکشاند. توصیه اکثر تحلیلگران برای کوتاهمدت، احتیاط و ورود تدریجی در هر کف قیمتی جدید است.
در افق بلندمدت، حفظ سطح حمایتی ۴۰۰۰ دلار نشان میدهد خریداران استراتژیک هر کاهش قیمت را فرصتی برای ایجاد موقعیت جدید میبینند. ترکیب تورم ماندگار با محدودیتهای سیاسی فدرال رزرو، احتمال ورود بازده واقعی به محدوده منفی را افزایش میدهد. در این سناریو، همان تورمی که امروز دشمن طلاست، فردا با تضعیف بازده واقعی به مهمترین متحد آن تبدیل خواهد شد.
طلا در تقاطع دو روایت متضاد قرار دارد و کلید تعیین مسیر، در دست تورم است. اگر تورم سریعتر از نرخهای بهره پیش برود، بازده واقعی کاهش یافته و پایهای محکم برای رشد قیمت فراهم میشود. اما اگر فدرال رزرو بتواند با سیاست انقباضی جدی تورم را مهار کند، فشار کوتاهمدت ادامه خواهد یافت. در این فضای عدم قطعیت، سطح ۴۰۰۰ دلار خط قرمز بازار است؛ تا زمانی که این سطح حفظ شود، روایت بلندمدت صعودی طلا پابرجاست.
تمام حقوق برای پایگاه خبری سرمایه فردا محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.
سرمایه فردا