پایگاه خبری سرمایه فردا

بهنام بهزادی در فیلم «بیست‌ و یک» یک ریسک بزرگ کرده؛ آیا این ریسک جواب می‌دهد و مخاطبان جذب تماشا میشوند؟

سریال با نمایش جاسوسان داخلی درباره تهدیدهای پنهان امنیت ملی و آسیب‌های اجتماعی هشدار می‌دهد ‌

ریتم آهسته سریال بدنام، هم نقطه قوت آن در شخصیت‌پردازی است و هم چالشی جدی برای حفظ کشش در ادامه مسیر است.

بررسی آرایش رسانه‌ای سیما در رمضان ۱۴۰۴؛ از جهان مردانه باربرها تا مرگ‌آگاهی یک تاجر و کمدی‌ای که در بهار شیراز یخ زده است.

سریال «حمدیه» پیش از پخش با اتهام تحریف تشیع، توهین مذهبی و شکایت رسمی برای توقف پخش در عراق روبه‌رو شد.

«گل یا پوچ» با تغییر گرداننده، نشان داد اجرا می‌تواند سرنوشت یک قالب را عوض کند. فصل اول با مدیری، بازی‌ای کنترل‌شده و رسمی ارائه داد. فصل دوم با ابر، بازی‌ای هم‌نفس و پرریسک ساخت.

بینج‌واچینگ یا تماشای پیوسته چند قسمت سریال در یک نوبت، دیگر تنها یک سرگرمی نیست؛ این عادت جهانی از دل پلتفرم‌های استریم بیرون آمد و حالا در ایران نیز به بخشی از سبک زندگی شهری تبدیل شده است. تأثیر آن بر الگوی فراغت، روان مخاطب و حتی شیوه روایت‌گری سریال‌ها، نشان می‌دهد که با پدیده‌ای فراتر از مصرف ساده محتوا روبه‌رو هستیم.

ناهماهنگی لحن شخصیت‌ها، کندی روایت، صحنه‌های سیاسی بی‌ربط و فیلمبرداری آشفته، مجموعه‌ای از ضعف‌ها را شکل داده‌اند که سریال «بامداد خمار» را از بازآفرینی یک اثر ادبی محبوب دور کرده و آن را به نمونه‌ای روشن از شکست در اقتباس تصویری تبدیل کرده‌اند؛ شکستی که نه تنها مخاطبان رمان را ناامید کرده، بلکه تماشاگران تازه را نیز از ادامه همراهی بازداشته است.

سریال «معامله»، بازسازی دراماتیک مذاکرات برجام در ژنو ۲۰۱۵، بیش از آنکه روایت‌گر تاریخ باشد، بازتابی از تخیل دیپلماتیک اروپایی‌هاست تخیلی که با ترکیب چهره‌های خیالی، درام‌های خانوادگی، و تصویرسازی امنیتی از اسرائیل و ایران، تلاش می‌کند سیاست را به زبان تریلر ترجمه کند. اما در پس این قاب خوش‌ساخت، شکاف میان واقعیت ژئوپلیتیک و آرمان‌گرایی روایی، بیش از هر چیز به چشم می‌آید.