پایگاه خبری سرمایه فردا

ایران از نظر نظامی ضربه خورده، اما بازدارندگی خود را بازسازی کرده و همچنان مقاوم ایستاده است. در این گزارش، نگاهی می‌اندازیم به تحلیل فارین افرز از معادله پیچیده کنونی و این که چرا دونالد ترامپ هنوز عزم تهران را دست کم می‌گیرد.

تجربه تماس‌ها نشان می‌دهد مشاوران با ارائه راهکارهای ساده و حرفه‌ای توانسته‌اند سطح استرس افراد را تا حدی کاهش دهند.

از چیستی آتش‌بس و تفاوت آن با صلح پایدار گرفته تا بن‌بست آرمان‌گرایی در سیاست خارجی، و از توهم درآمد افسانه‌ای از تنگه هرمز تا قطع شریان حیاتی اقتصاد ایران توسط امارات. در این گزارش نگاهی می‌اندازیم به این تحلیل‌ها و واقعیت‌هایی که شاید کمتر به آنها پرداخته شده است.

نبود گرایش به هجوم زمینی مانند عراق و افغانستان و ویتنام، تنها ناشی از ملاحظات اخلاقی یا سیاسی نیست، بلکه محصول جبر جغرافیایی، پیچیدگی‌های دکترین نظامی ایران و ضرورت‌های کلان اقتصاد سیاسی است.

در صورتی که آتش‌بس به توافق خان شود، پس از ایستادگی مردم در جنگ، اولویت شنیدن صدای‌شان و اصلاح مسیر حکمرانی است.

آتش‌بس چند روز پیش میان ایران و آمریکا، اگرچه نفس‌ها را برای لحظاتی تازه کرد، اما نقض‌های پیدرپی آن از سوی آمریکا و اسرائیل، به‌ویژه حملات مجدد به لبنان، این پرسش را ایجاد کرده است که هدف اصلی از این آتش‌بس چه بوده و هر یک از طرفین چه نیازی به آن داشتند. ایران به دنبال رسمیت بخشیدن به قدرت خود در منطقه است.

روز سه‌شنبه، نیروگاه‌ها به شلوغ‌ترین نقاط کشور تبدیل شدند. در اهواز، گرمای هوا هم مانع نشد تا هزاران نفر دور نیروگاه رامین حلقه بزنند‌.

کشورهای حوزه خلیج فارس این بار خوب فهمیدند که تکیه به آمریکا نمی‌تواند امنیتشان را تأمین کند. آنها باید در سیاست‌های منطقه‌ای خود تجدید نظر کنند. ایران در یک جنگ نابرابر، قدرت نظامی خود را به رخ کشید و ثابت کرد که زندگی در خانه شیشه‌ای، امنیت ندارد.

آمریکا و اسرائیل قبل از آتش‌بس پل‌ها و ریل را هدف قرار دادند در مقابل مردم با حلقه‌ای انسانی پیرامون تأسیسات برق، پیام روشنی دادند: «زیرساخت عمومی، خط قرمز است». این حرکت‌ها بازتابی از درک عمومی نسبت به اهمیت زیرساخت‌هایی است که زندگی روزمره به آن‌ها وابسته است.