پایگاه خبری سرمایه فردا

تازه‌ترین فیلم عباس رافعی‌ با نگاهی انسانی به روابط و هویت،‌ اثری است که همزمان جذاب و ناتمام به نظر می‌رسد

ایمان برین: «طهران ۵۷» از همان دست فیلم‌هایی است که با یک ایده جذاب شروع می‌شود؛ بازگشت به تهرانِ پیش از انقلاب، ترکیب چهره‌های واقعی و خیالی و بازی با نوستالژی‌ که این سال‌ها به

ادغام پارامونت و وارنر در حالی به مراحل پایانی نزدیک می‌شود که صدای اعتراض هنرمندان درباره کاهش فرصت‌ها و تغییر قواعد بازی بلندتر از همیشه شنیده می‌شود.

بازگشت «شام ایرانی» با تکرار فرمول‌های قدیمی، ضعف در آشپزی، مهمانان تکراری و فقدان خلاقیت، مخاطب امروز را جذب نمی‌کند.

این فیلمساز از شکل‌گیری سینمایی می‌گوید که دیگر به روایت‌های رسمی تکیه ندارد و از دل تجربه‌های زیسته مردم شکل می‌گیرد

نوسان مداوم میان لحن‌های مختلف، از درام تاریخی تا فضای دادگاهی و رگه‌های تیره باعث شده هویت اثر در نقطه‌ای ثابت نماند و این تغییر مسیرها، انسجام کلی فیلم را تحت تأثیر قرار دهد.

برخی فیلم ها همچون نیمه‌شب با وجود فضاسازی قابل توجه، درگیر شعارزدگی و ناتوانی در خلق درامی درگیرکننده باقی می‌ماند.

در حال حاضر اثری که می‌خواهد متفاوت باشد اما در روایت و شخصیت‌پردازیدر مسیرهای آشنا حرکت کرده فیلم مجنون است.

در روزهایی که اضطراب و خبرهای تلخ بر زندگی همه ما سایه انداخته، شش فیلم ایرانی و خارجی نشان می‌دهند چگونه می‌توان از دل رنج و تردید، امید و زندگی را دوباره پیدا کرد.