پایگاه خبری سرمایه فردا

گیرمو دل‌تورو در «فرانکشتاین 2025» برخلاف جریان غالب سینما، به ریشه‌های ادبی مری شلی وفادار مانده و موجود بی‌نام را نه صرفاً به‌عنوان هیولایی قدرتمند، بلکه به‌عنوان شخصیتی حساس و قابل‌همدردی بازآفرینی کرده است؛ رویکردی که این فیلم را از اقتباس‌های کلیشه‌ای پیشین متمایز می‌سازد.

فیلم‌های جنگی چین در سال‌های اخیر نه‌تنها بازتابی از حافظه تاریخی این کشور بوده‌اند، بلکه با فروش‌های میلیونی در داخل و خارج، نشان داده‌اند که پروپاگاندای آشکار نیز می‌تواند به موفقیت اقتصادی و فرهنگی بدل شود؛ الگویی که تفاوت رویکرد چین و ایران در مدیریت سینما را آشکار می‌کند.

رسانه‌های ایران این روزها زیر سلطه موجی از برنامه‌های گفت‌وگو محور قرار گرفته‌اند؛ تاک‌شوهایی که بیش از آنکه به پرسشگری و عمق گفت‌وگو بپردازند، درگیر فرمول‌های تکراری، جنجال‌سازی و بازاریابی هیجانی شده‌اند. نتیجه، بازاری پرهیاهو اما کم‌مایه است که کیفیت را قربانی کلیک و دیده‌شدن می‌کند.

امین سعدی در تازه‌ترین اثر خود، «ساحلی‌ها»، مرز میان صحنه و پرده را درهم می‌شکند؛ نمایشی که با تدوین موازی، نورپردازی سینمایی و موسیقی پرتنش، سفری از جهان بیرونی به کابوس‌های درونی شخصیت‌ها می‌سازد و تجربه‌ای متفاوت از تئاتر معاصر ایران ارائه می‌دهد.

نمایش «ژیان» با بازی امید زندگانی، پرده‌ای تازه از واقعیت‌های پنهان تولیدات نمایشی را کنار می‌زند؛ جایی که پول، رابطه و سلیقه‌های شخصی بر هنر سایه می‌اندازند و مسیر آثار را تغییر می‌دهند. این نمایش با زبانی طنز و انتقادی، تضاد میان خلاقیت هنری و فشارهای اقتصادی را به تصویر می‌کشد و مخاطب را به قلب آشفتگی پشت صحنه می‌برد.

جواد طوسی در گفت‌وگویی مفصل، تاریخ سینمای ایران را از ملودرام‌های دهه ۳۰ و ۴۰ تا موج نو و نقد حرفه‌ای دهه شصت مرور می‌کند. او با نگاهی تحلیلی، از ستاره‌سازی فردین و ملک‌مطیعی تا ظهور کیمیایی و مهرجویی سخن می‌گوید و در نهایت، بحران نقد در فضای مجازی امروز را هشدار می‌دهد.

نمایش «کورالاین» به کارگردانی امیدرضا سپهری، در سومین دور اجراهای خود، نه‌تنها تجربه‌ای فنی و روایی در تئاتر ایران رقم زده، بلکه به بستری برای بازاندیشی در مفهوم اقتباس، موسیقی، مدیریت فرهنگی و زیست هنرمندانه بدل شده است. این اثر، در دل محدودیت‌ها و با تکیه بر همدلی انسانی، به پرسشی بنیادین برای تماشاگر امروز تبدیل شده: چرا به دنیا آمده‌ای؟

تئاتر ایران زیر فشار اقتصاد، بی‌حمایتی و ابتذال تجاری نفس می‌کشد، ایوب آقاخانی همچنان بر صحنه ایستاده است؛ نه برای شهرت یا سود، بلکه برای حفظ سنگری که آن را جبهه فرهنگی می‌داند. او در گفت‌وگویی صریح، از تجربه متفاوتش در نمایش «کازابلانکا» می‌گوید و از انحراف تئاتر خصوصی از مسیر اصیل خود انتقاد می‌کند.

تماشای سریال قرار بود پناهی باشد از هیاهوی روزمره؛ خلوتی برای غرق‌شدن در قصه. اما در پلتفرم‌های ایرانی، این خلوت به تونلی از تبلیغات بدل شده است. مخاطبی که برای تجربه‌ای بی‌مزاحمت پول می‌پردازد، حالا باید میان تیزرها، برندها و دیالوگ‌های سفارشی، معنای روایت را جست‌وجو کند. پرسش ساده است: آیا هنر هنوز اولویت دارد، یا فقط بهانه‌ای برای فروش شده است؟