پایگاه خبری سرمایه فردا

بازخوانی یک مصاحبه قدیمی به بهانه احتمال دوتابعیتی شدن قهرمان کشتی سنگین وزن 2021 کشورمان خواندنی است.

ویزای 15 روزه به مقصد آلمان گرفت اما 15 سال در این کشور ماند و ‌به قول خودش در غربت مرتکب اشتباهاتی هم شد اما ...

شکست غیرمنتظره زاهد والنسیا، قهرمان جهان ۲۰۲۵، برابر کشتی‌گیری گمنام در آمریکا، نه‌تنها یک اتفاق ورزشی، بلکه یک «پیام تاکتیکی» روشن برای پژمان درستکار و کادر فنی تیم ملی کشتی آزاد ایران است؛ پیامی که نشان می‌دهد حتی مرگبارترین سبک‌ها نیز با تحلیل دقیق و اجرای هوشمندانه قابل مهارند.

بازگشت حسن یزدانی پس از جراحی و تغییر وزن، معادلات کشتی ایران را وارد مرحله‌ای تازه کرده است؛ جایی که امیرعلی آذرپیرا با جایگاه تثبیت‌شده‌اش، معیار اصلی این وزن محسوب می‌شود و هر رقابت احتمالی میان این دو، فراتر از یک مسابقه ورزشی به رویدادی ملی بدل خواهد شد.

چهار دهه پیش آلانگ به بزرگ‌ترین مرکز اوراق کشتی جهان بدل شد، اما امروز با کاهش ورود کشتی‌ها، رقابت نابرابر منطقه‌ای و فشارهای ژئوپلیتیک، این صنعت راهبردی در آستانه فروپاشی قرار گرفته است؛ ساحلی که زمانی ۶۰ هزار کارگر را در خود جای می‌داد، اکنون کمتر از ۱۵ هزار نفر را مشغول کرده و زنجیره اقتصادی وابسته به آن در رکود عمیق فرو رفته است.

لیگ کشتی آزاد ایران با قهرمانی بانک شهر و حاشیه‌های استقلال جویبار به پایان رسید، اما نقطه اوج این رقابت‌ها بازگشت حسن یزدانی پس از ۴۸۹ روز دوری بود؛ قهرمانی که با دوبنده استقلال جویبار روی تشک رفت، دو وزن بالاتر صعود کرد و با دو پیروزی ارزشمند، دوباره نامش را بر سر زبان‌ها انداخت.

حمید سوریان دارنده 7 مدال طلای جهانی و المپیک است که چندی پیش در اردوی تیم ملی کشتی فرنگی و خطاب به سعید اسماعیلی آن هم در جمع سایر ملی پوشان فرنگی گفته است:" تنها کسی که می تواند رکورد 7 طلای من در مسابقات جهانی و المپیک را تکرار کند سعید اسماعیلی است.

علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی، در سخنرانی اخیر خود در مجلس مدعی شد که «نگذاشتیم کشتی سیاسی شود»—اما اشاره‌های مستقیم به چهره‌های سیاسی، مقایسه برجام با قهرمانی تیم ملی و حضور پررنگ در فضای رسانه‌ای، این ادعا را با پرسش‌های جدی مواجه کرده است. آیا فدراسیون کشتی واقعاً مستقل مانده، یا به سکویی برای بازسازی تصویر سیاسی دبیر تبدیل شده است؟

زندگی پیام احمدی، قهرمان کشتی از ایذه، و چهره‌هایی چون حجازی‌فر، غیاثی، خواهران منصوریان و بیرانوند نشان می‌دهد که در ایران، مسیر شکوفایی استعدادها—حتی در دل محرومیت—هموار است و عدالت در کشف و پرورش نخبگان اجتماعی، فرهنگی و ورزشی جاری است.