پایگاه خبری سرمایه فردا

احمد فروتنی معتقد است که حمایت دولت در حال حاضر محدود به دو چیز است؛ تسهیلات با نرخ سود ۲۳ درصدی و فرصت چندماهه در پرداخت مالیات، اما این حمایت‌ها عملاً دردی از تولید دوا نمی‌کند وقتی قیمت گاز صنایع ۴ برابر شده و قطعی برق نزدیک است.

خانواده‌هایی که شیشه استاندارد نصب کرده‌اند از کاهش صدای خیابان و خنک‌تر شدن فضای داخلی رضایت دارند

کمبود قیر، لوله‌های پی‌وی‌سی و محصولات پتروشیمی پروژه‌های ساختمانی جهان را با توقف و تأخیر روبه‌رو کرده است.

افزایش قیمت‌ها در مصالح ساختمانی، یعنی هزینه ساخت هر مترمربع واحد مسکونی تا پایان سال ۱۴۰۵ به ۱۰ تا ۱۵ درصد افزایش خواهد یافت. این یعنی خانه‌دار شدن برای متقاضیان واقعی (که اغلب جوانان هستند) دشوارتر از همیشه خواهد شد.

افزایش خودسرانه قیمت‌ها و ضعف نظارت باعث شده تخفیف‌های صوری در بازار ایران به ابزاری برای تشدید انتظارات تورمی تبدیل شود. درواقع تولیدکننده و فروشنده با هماهنگی قیمت‌ها را بدون محدودیت بالا می‌برند و سپس همان کالا را با عنوان «فروش ویژه» عرضه کنند.

افزایش بی‌سابقه قیمت چوب طبیعی و بی‌اعتمادی خریداران به بازار سنتی، مسیر تازه‌ای را در صنعت ساختمان ایران گشوده است. وودپلاست که روزگاری تنها گزینه‌ای اقتصادی و کم‌اهمیت بود، امروز به انتخاب نخست سازندگان و طراحان بدل شده و با اتکا به تولید داخلی و ثبات نسبی قیمت، جایگاه خود را در پروژه‌های کوچک و بزرگ تثبیت کرده است.

در بازار ساخت‌وساز ایران، کف‌پوش خانه دیگر فقط یک انتخاب فنی نیست؛ تبدیل به بیانیه‌ای از سلیقه، طبقه و سبک زندگی شده است. لمینت‌های طرح چوب، با ظاهر گرم و نصب آسان، آرام‌آرام جای سرامیک‌های سرد و براق را گرفته‌اند. این تغییر، فقط یک مد نیست نشانه‌ای است از تحول در ذائقه طبقه متوسط و بازتعریف مفهوم «خانه» در معماری شهری.

شرکت سرمایه‌گذاری ساختمان ایران (وساخت) در سال ۱۴۰۴ با افت ۴۵ درصدی سود خالص نسبت به سال گذشته و تجربه سه سرپرست در یک سال، نشانه‌هایی از بی‌ثباتی مدیریتی و کاهش بهره‌وری عملیاتی را بروز داده است. در شرایطی که سهامداران عمده این شرکت از نهادهای مالی بزرگ هستند، ادامه این روند می‌تواند جایگاه وساخت را در بازار سرمایه با چالش جدی مواجه کند.

افشای فهرست جدیدی از مجتمع‌های تجاری ناایمن در تهران، بار دیگر زنگ خطر را برای ایمنی شهری به صدا درآورده است. با وجود کاهش تعداد ساختمان‌های بحرانی از ۱۲۹ به ۶۰ مورد، هنوز بیش از ۷۸ هزار ساختمان ناایمن در پایتخت شناسایی شده‌اند از بیمارستان‌ها تا بازارهای پررفت‌وآمد. پرسش بی‌پاسخ این است: چرا با وجود هشدارها، این مراکز همچنان فعال‌اند و چه کسی مسئول فاجعه احتمالی بعدی خواهد بود؟