پایگاه خبری سرمایه فردا

بازگشت «شام ایرانی» با تکرار فرمول‌های قدیمی، ضعف در آشپزی، مهمانان تکراری و فقدان خلاقیت، مخاطب امروز را جذب نمی‌کند.

نوسان مداوم میان لحن‌های مختلف، از درام تاریخی تا فضای دادگاهی و رگه‌های تیره باعث شده هویت اثر در نقطه‌ای ثابت نماند و این تغییر مسیرها، انسجام کلی فیلم را تحت تأثیر قرار دهد.

برخی فیلم ها همچون نیمه‌شب با وجود فضاسازی قابل توجه، درگیر شعارزدگی و ناتوانی در خلق درامی درگیرکننده باقی می‌ماند.

در حال حاضر اثری که می‌خواهد متفاوت باشد اما در روایت و شخصیت‌پردازیدر مسیرهای آشنا حرکت کرده فیلم مجنون است.

شناخت خود ماهیت کمدی و مخاطب بسیار مهم است. فیلم‌های کمدی شاید یک جاهایی سخت‌تر باشند. شما باید ذائقه مخاطب را خیلی خوب بشناسید تا فرمی بسازید که بیننده را همراه کند.

کارگردان نامدار هالیوود، جیمز کامرون، در تازه‌ترین گفت‌وگوی خود نبردهای «آواتار: آتش و خاکستر» را بازتابی از بحران‌های واقعی در غزه، اوکراین و سودان دانست؛ او تأکید می‌کند که خشونت در جهان معاصر ماهیتی وجودی دارد و همین واقعیت تلخ، روایت‌های سینمایی‌اش را شکل داده است.

چند ماه پس از پایان جنگ ۱۲ روزه، موجی تازه در سینمای ایران شکل گرفته است؛ فیلمسازان جوان و باتجربه با نگاه‌های متنوع از تریلر روان‌شناختی تا کمدی خانوادگی، پروژه‌های خود را آغاز کرده‌اند. این آثار که قرار است در جشنواره فجر ۱۴۰۴ رونمایی شوند، نشان می‌دهند جنگ اخیر نه تنها در عرصه سیاست و جامعه، بلکه در هنر و روایتگری نیز بازتابی گسترده یافته است.

فیلم تازه اصغر نعیمی با نام «دو روز دیرتر» از ۲۰ آبان ۱۴۰۴ روی پرده سینماهای ایران رفته است؛ اثری در ژانر کمدی رمانتیک که با حضور بازیگران جوان و باتجربه، داستانی عاشقانه و طنزآلود را روایت می‌کند و در دل آن دغدغه‌های اجتماعی نسل امروز، از مهاجرت تا فرزندآوری، به تصویر کشیده می‌شود. این فیلم با ترکیب خنده، عشق و نقد اجتماعی، تلاش دارد پلی میان واقعیت‌های تلخ جامعه و امیدهای جوانان بسازد.

در سینمای تجاری ایران، گاهی آنچه مخاطب را به سالن می‌کشاند، نه خود فیلم بلکه خبر فروش آن است. «کج‌پیله» نیز با همین فرمول ساخته شده؛ فیلمی که بیشتر از آنکه بر روایت و کیفیت تکیه کند، بر ترفندهای تبلیغاتی و شوک‌آفرینی در فضای مجازی سوار شده است. از بازی زن‌پوش الناز شاکردوست تا حضور بی‌ربط چهره‌های فرهنگی، همه چیز در خدمت دیده شدن است—اما نه در پرده سینما، بلکه در اکسپلورر اینستاگرام. این فیلم، بازتابی از سینمایی است که به‌جای ساختن، به خبرسازی دل بسته و در مسیر عقب‌گرد، بازیگرانش را نیز با خود به گذشته می‌برد.