پایگاه خبری سرمایه فردا

اگر توافق کامل شود و منابع آزاد گردند، یک واقعیت مهم وجود دارد: توافق یعنی افزایش واردات. چون تقاضای سرکوب‌شده آزاد می‌شود، تولیدکننده نیاز به مواد اولیه و ماشین‌آلات دارد، و مصرف‌کننده به سمت کالای خارجی می‌رود. اگر همزمان سرمایه‌گذاری واقعی نیاید و تقاضا برای ریال قوی نشود، نتیجه این می‌شود که فشار روی نرخ ارز برمی‌گردد در حال حاضر دلار در کانال ۱۵۰ هزار تومان است و برخی نوسان در همین محدوده را منطقی می‌دانند.

ارزش ذاتی دلار در حال حاضر حدود ۱۵۵ تا ۱۶۵ هزار تومان است و قیمت بازار نیز در همین محدوده در حال نوسان است. اما این تعادل، شکننده است. اگر نقدینگی به رشد ۵ درصدی ماهانه خود ادامه دهد و GDP بهبود نیابد، ارزش ذاتی دلار به سرعت به سمت ۲۴۰-۲۸۰ هزار تومان و در سناریوی بدبینانه به ۳۰۰-۳۳۰ هزار تومان حرکت خواهد کرد.

اقتصاد ایران در یک شرایط حساس قرار دارد. کسری بودجه مزمن، ناتوانی در صادرات نفت به دلیل محاصره، و ناتوانی در تأمین ۶۰ درصد بودجه از محل مالیات، دست به دست هم داده‌اند تا فشار بر نرخ ارز افزایش یابد.

(بازار آربیتراژ) بین دلار و درهم بسیار کم است، زیرا اگر اختلاف قیمت قابل توجهی ایجاد شود، بلافاصله بازیگران بزرگ وارد عمل می‌شوند و آن را از بین می‌برند.

افت سهم دلار از ذخایر ارزی (از ۷۱ درصد به ۵۶ درصد) یک روند طبیعی و اجتناب‌ناپذیر است. جهان به سمت «چندقطبی ارزی» حرکت می‌کند. سهم یورو، یوان و حتی ارزهای دیجیتال بانک‌های مرکزی در آینده بیشتر خواهد شد. اما رسیدن به جایگاهی که یک ارز دیگر بتواند واقعاً با دلار رقابت کند، دهه‌ها طول خواهد کشید.

دلار ۱۸۰ هزار تومانی یک «زنگ خطری» برای سکوت در مقابل نوسانات بازار است. اگر امروز جلوی آن گرفته نشود، فردا ممکن است به ۲۰۰ هزار تومان هم برسد.

دلالان با ارائه دلار ارزان‌تر از بازار تلاش می‌کنند ایران‌چک‌های درشت را جمع‌آوری کرده و جریان نقدینگی را هدایت کنند.

با توقف جنگ، دلار به دلیل بازگشت تقاضا، تورم بالا و نقدینگی سنگین سقوط نکرد و در سطوح بالاتر تثبیت شد

در ماه‌های منتهی به جنگ، معاملات با دلار در بازارهای مختلف مثل مسکن و خودرو داشت بیشتر می‌شد، اما با شروع جنگ، این روند برعکس شد.