پایگاه خبری سرمایه فردا

استفاده افراطی از چت‌بات‌ها، ذهن را به دام می‌اندازد. وقتی پاسخ همیشه دم‌دست است، دیگر نیازی به جست‌وجو، تحلیل و حفظ اطلاعات احساس نخواهد شد.

در دنیایی که هر روز مرزهای تازه‌ای از فناوری گشوده می‌شود، شاید مهم‌ترین سرمایه‌گذاری یک کشور نه در میادین نفتی که در کلاس‌های درس آن رقم بخورد. ایران اما هنوز در آغاز این مسیر است.

بزرگ‌ترین توافق‌های پردازشی تاریخ صنعت هوش مصنوعی رقم خورده‌است درحالی که در هفته‌های اخیر هوش مصنوعی در جهان به واسطه دخالت در جنگ‌ها چالش برانگیز شده است.

ایران با محدودیت‌های تحریمی و کمبود زیرساخت از رقابت جهانی عقب مانده و نیاز به سرمایه‌گذاری و آموزش فوری دارد.

در روزهایی که اینترنت به یک شبکه محلی ایزوله تبدیل شده، رفتیم تا این شاهکار بومی را محک بزنیم. سوالی ساده پرسیدیم: «ارزش کل صنعت بیمه ایران چقدر است؟» جوابی که دریافت کردیم، نه یک خطا، بلکه یک فاجعه آماری بود. این گزارش، تشریح کامل این فاجعه است؛ از ریاضیات نشئه‌آور گرفته تا تناقضات احمقانه تجاری.

مجله تایم در انتخابی تاریخی، به جای سیاستمداران یا ستارگان فرهنگ عامه، «معماران هوش مصنوعی» را به‌عنوان چهره سال معرفی کرد؛ گروهی که با نوآوری‌های خود نه‌تنها صنایع، بلکه مفهوم قدرت، دانش و هویت انسان را دگرگون کردند.

هوش مصنوعی آمده، اما نه برای دفن خلاقیت انسانی. آمده تا ما را به یاد بیاورد که چه چیزهایی را نباید فراموش کنیم: تجربه زیسته، شهود، و آن لحظه‌های ناب انسانی که هیچ الگوریتمی نمی‌تواند بازآفرینی‌شان کند.

نماد «وسپهر» متعلق به شرکت سرمایه‌گذاری مالی سپهر صادرات، یکی از هلدینگ‌های مالی وابسته به بانک صادرات ایران است که با پرتفوی متنوع در حوزه‌های بانکی، بیمه، انرژی و بازار سرمایه فعالیت می‌کند. با وجود ظرفیت‌های تجمیع منابع و نفوذ در بازارهای مالی، چالش‌هایی مانند شفافیت پرتفوی، سودآوری غیرعملیاتی و وابستگی به نوسانات بازار، ارزندگی این نماد را به اصلاح ساختار و مدیریت فعال دارایی‌ها وابسته کرده است.

کنگره آمریکا با بررسی لایحه دفاعی ۲۰۲۶، مسیر قانونی و عملیاتی ادغام هوش مصنوعی در ساختار نظامی را هموار کرده است. از آزمایش پهپادهای خودمختار تا طراحی سامانه‌های هدف‌زن الگوریتمی، هوش مصنوعی دیگر صرفاً ابزار تحقیقاتی نیست، بلکه به قلب تصمیم‌گیری‌های نظامی نفوذ کرده است. تجربه‌های اخیر در اوکراین و غزه نشان می‌دهد که استفاده از این فناوری، با خطرات اخلاقی، حقوقی و انسانی جدی همراه است. کارشناسان هشدار می‌دهند که جهان در آستانه مسابقه تسلیحاتی الگوریتم‌محور قرار دارد؛ مسابقه‌ای که ممکن است تصمیم مرگ و زندگی را به ماشین‌ها واگذار کند. آیا ساختارهای حقوقی و اخلاقی جهانی برای مهار این تحول آماده‌اند؟