پایگاه خبری سرمایه فردا

واقعیت ملموس نشان می‌دهد که تحریم، از منظر اقتصاد سیاسی و با اتکا به شواهد تاریخی فرآیندی جز فرسایش تدریجی، انهدام پنهان زیرساختها و در نهایت انسداد شریان‌های حیاتی اقتصاد کشور نیست.

واشنگتن و تهران به توقف درگیری‌ها و ازسرگیری مذاکرات فنی توافق کردند اما این مسأله نمی‌تواند مانع از زدوخورد دوطرفه شود.

آیا حملات متقابل تهران و واشنگتن می‌تواند موجب فروپاشی آتش‌بس شکننده میان ایران و آمریکا شود؟

در فضای پرتلاطم سیاست بین‌الملل، تحلیل‌های سنتی شطرنج‌گونه، دیگر پاسخگوی پیچیدگی‌های خاورمیانه امروز نیستند. دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو، دو بازیگری که در ظاهر گاه رقیب، گاه منتقد و گاه ناسزاگوی یکدیگرند، اما در پشت صحنه، یاران نانوشته یک میز پوکر بزرگ هستند. در این گزارش، به بررسی دکترین میز پوکر و چگونگی مدیریت ریسک، بلوف‌های استراتژیک و اتحادهای نانوشته در خاورمیانه می‌پردازیم.

برخی جریان‌های سیاسی با طرح عادی‌سازی روابط ایران و آمریکا، انتظاراتی فراتر از توافق موجود ایجاد می‌کنند.

جغرافیا به تنهایی نمی‌تواند ایران را از محاصره دریایی نجات دهد. اگرچه بخش عمانی تنگه هرمز (که عمق و پهنای کافی دارد) از نظر فیزیکی قابل استفاده است، اما استفاده از آن منوط به «توان نظامی برای حفاظت از کریدور» است.

سازمان «مسیحیان متحد برای اسرائیل» تنها در یک نمونه بیش از ۶۷۰ هزار دلار صرف لابی‌گری در واشنگتن برای تشدید تحریم‌های ایران کرده است.

دوران نرخ بهره صفر، خرید اوراق توسط بانک‌های مرکزی (تسهیل کمی) و نقدینگی فراوان، به طور قطعی به پایان رسیده است. آنچه اکنون در حال شکل‌گیری است، دوره‌ای از «فشار مالی شدید» است که می‌تواند عواقب زیادی را به دنبال داشته باشد.

چین در بسیاری از مسائل کلیدی از جمله تحریم‌ها، کنترل در حوزه فناوری، عناصر کمیاب و ایران می‌تواند مقابل ترامپ بایستد.