پایگاه خبری سرمایه فردا

اقدامات و اظهارات انتخاباتی دونالد ترامپ نگرانی‌ها درباره بی‌طرفی روند رأی‌گیری را به وجود آورده است.

ایران در سال ۱۴۰۴ در میانه بحرانی چندلایه قرار گرفته است؛ بحرانی که تنها به سیاست داخلی محدود نمی‌شود، بلکه می‌تواند سرنوشت اسلام سیاسی، توازن قدرت در خاورمیانه و حتی آرایش ژئوپلیتیک جهان را دگرگون کند. از یک‌سو بن‌بست‌های اقتصادی و فشارهای بین‌المللی مشروعیت حکومت ایدئولوژیک را فرسوده کرده و از سوی دیگر، مذاکرات ژنو زیر سایه تهدید نظامی آمریکا به بن‌بست رسیده است. در همین حال، شرق نیز تنها تا جایی همراهی می‌کند که منافعش ایجاب کند. مجموعه این تحولات، ایران را در موقعیتی قرار داده که هر تصمیم آن می‌تواند پایان یک عصر و آغاز نظمی تازه را رقم بزند.

طرح اصلاح قانون اساسی برای محدود کردن عفوهای ریاست‌جمهوری با حمایت نخستین جمهوری‌خواه در مجلس نمایندگان مطرح شد

در سال‌های اخیر، مجموعه‌ای از تحولات هم‌زمان در کارائیب، خاورمیانه و واشینگتن، نقشه ژئوپلیتیک جهان را در حال بازترسیم کرده است. از فشارهای فزاینده بر کوبا گرفته تا روایت‌های الهیاتی درباره نقش سیاسی رهبران غربی و تغییرات اقتصادی پس از سقوط دولت‌ها، همه نشان می‌دهد جهان در آستانه دوره‌ای تازه قرار گرفته؛ دوره‌ای که در آن قدرت، سیاست و ایدئولوژی با سرعتی بی‌سابقه در حال جابه‌جایی‌اند.

فشار حداکثری ترامپ به کشورهای رقیب از تحریم ها به رقابتی کریدوری رسیده است ، به طوری که آمریکا برای تقویت پروژه کریدوری و افزایش نفوذ خود در قفقاز همکاری پروژه کریدور ترامپ را کلید زده‌است.

آخرین خبرها از مذاکرات ایران و آمریکا حکایت از این دارد که فعلا مذاکره برای مذاکره بوده و اختلافات جدی است و ادامه مذاکره در پایتخت‌ها معلوم می‌شود.

توافق تازه آمریکا و ناتو تنش بر‌سر گرینلند را فرو نشاند، اما ساکنان این جزیره بی‌اعتمادی و نگران‌اند.

تفاوت عملکرد کشورهای تحریمی در نوع مدیریت اقتصادی آنهاست. برخی کشورها همچون ایران سهم اقتصاد دولتی بزرگتر و به تبع آن رانت و مشکلات مالی بیشتر است و در برابر تحریمها آسیب پذیر تر است.

پست اخیر ترامپ درباره اعتراضات ایران، که با لحنی تهدیدآمیز منتشر شد، واکنش شدید مقامات جمهوری اسلامی را برانگیخت. این تغییر موضع ناگهانی، در حالی رخ داده که او پیش‌تر نسبت به مسائل داخلی ایران بی‌تفاوت بود. تحلیل‌ها نشان می‌دهد سیاست ترامپ همچنان در هماهنگی با اسرائیل پیش می‌رود، اما نه با لشکرکشی گسترده، بلکه با فشارهای سیاسی، روانی و اقدامات محدود در سطح بین‌المللی.