پایگاه خبری سرمایه فردا

بازارهای مالی امروز فقط روی آینده ایران یا حتی وقوع یک جنگ دیگر متمرکز نیستند. آنها روی یک سؤال بسیار بزرگ‌تر شرط‌بندی می‌کنند: آیا جهان وارد عصر جدیدی از تقسیم‌بندی بلوک‌های انرژی، امنیت و تجارت شده است؟

حذف انتقال ارز رسمی می‌تواند فشار تقاضا بر بازار دلار را در کوتاه‌مدت کاهش دهد، اما نبود نظارت دقیق، احتمال قاچاق و فرار مالیاتی را افزایش می‌دهد

ایران با تکیه بر ۱۵ همسایه، روابط فرهنگی-اجتماعی گسست‌ناپذیر، فعال‌سازی کریدورهای ریلی برای صادرات فرآورده‌های نفتی، و حفظ اقتدار دریایی، یک شبکه حمل‌ونقل چهاربعدی ساخته است که آمریکا توان بستن تمام اضلاع آن را ندارد. این همان «شکست محاصره» است.

ایران با توسعه کریدور شرق و راه‌آهن چابهار مسیرهای جایگزین تجارت در دوران تحریم و تنش دریایی را فعال کرد.

تنها در ماه مارس، ۹۱ کشتی با پرچم پاناما از مجموع ۱۲۳ کشتی توقیف‌شده برای بازرسی در بنادر چین، متعلق به این کشور بوده‌اند. در حال حاضر پانماد به نماد رقابت تجاری شرق و غرب تبدیل شده‌است.

توافق تجارت آزاد ایران با اتحادیه اقتصادی اوراسیا، فراتر از حذف تعرفه‌ها، تلاشی استراتژیک برای بازتعریف جایگاه ایران در اقتصاد منطقه‌ای و کاهش وابستگی به کانال‌های تحریمی غرب. این توافق می‌تواند نقطه آغاز یک معماری جدید در سیاست تجاری کشور باشد.

با گذشت بیش از ۱۶ ماه از تصویب لایحه تجارت در مجلس، هنوز متن رسمی آن به شورای نگهبان ارسال نشده است؛ تأخیری که نه‌تنها نشانه‌ای از ضعف در هماهنگی نهادی است، بلکه اقتصاد ایران را در سایه قوانین فرسوده و پرریسک نگه داشته و مسیر جذب سرمایه و توسعه کسب‌وکارها را مسدود کرده است.

افزایش بی‌سابقه تعرفه‌های تجاری در دوره ترامپ، اگرچه با هدف حمایت از تولید داخلی آمریکا اعمال شد، اما در عمل با ایجاد تورم در سه دسته کالایی اصلی، اقتصاد این کشور را با چالش‌های دوگانه‌ای مواجه کرده است؛ از شوک قیمتی در کوتاه‌مدت تا گران‌فروشی تولیدکنندگان داخلی در بلندمدت، در غیاب رقابت خارجی.

اقتصاد ایران با فشارهای تحریمی، نوسانات ارزی و محدودیت‌های بانکی دست‌وپنجه نرم می‌کند، چرخش راهبردی به‌سوی شرق و پیوستن به توافق‌های منطقه‌ای مانند تجارت آزاد با اتحادیه اقتصادی اورآسیا، به یک مسیر حیاتی برای عبور از بحران‌ها تبدیل شده است. این توافق‌ها با تعرفه صفر درصد، استفاده از ارزهای ملی و توسعه زیرساخت‌های ترانزیتی، نه‌تنها صادرات انرژی ایران را رونق می‌بخشند، بلکه می‌توانند بازار ارز داخلی را از التهاب‌های مزمن نجات دهند و جایگاه ایران را در نظم اقتصادی جدید منطقه‌ای تثبیت کنند.