پایگاه خبری سرمایه فردا

افزایش ۷۰۰ درصدی خروج ارزهای دیجیتال از یکی از بزرگ‌ترین صرافی‌های ایران بلافاصله پس از حمله، نشان داد که کاربران ایرانی دارایی‌هایشان را به کیف پول‌های شخصی منتقل کرده‌اند تا از ریسک قطعی اینترنت و تحریم‌های جدید در امان بمانند

چهار روز از آن صبح خونین می‌گذرد؛ صبحی که آسمان تهران لرزید و دنیا فهمید صلح در خاورمیانه فقط یک رویاست. اما این بار، موشک‌ها فقط بر سر مردم فرود نیامدند. بازار ارزهای دیجیتال هم در تیررس این آتش قرار گرفت. 

بیت‌کوین، به‌عنوان شاخص اصلی بازار ارزهای دیجیتال، در هفته گذشته با کاهش ۶.۷۱ درصدی به ۶۳,۱۹۹ دلار رسید. این سطح قیمتی که چند ماه پیش یک حمایت محسوب می‌شد، اکنون به مقاومتی جدی برای بازگشت تبدیل شده است.

سیگنال جدید ارزهای دیجیتال از سوی دولت‌ها داده شد. هرچند نمی‌توان نسبت به سیاست‌گذاران اعتماد داشت اما رصد اقدامات آنها سیگنال ورود یا خروج از بازار دارد.

بازار ارزهای دیجیتال از یک سو در روندی نزولی گرفتار شده و تحلیلگران تارگتهای پایین تر میدهند از طرف دیگر خبرهای میاید که هدفش نوسان مثبت است.

ارزهای دیجیتال نوسان رو به پایین پیدا کرده‌اند و همه نگرانند، اما برنشتاین پیش‌بینی کرده بیت‌کوین در سال ۲۰۲۷ به ۲۰۰ هزار دلار خواهد رسید.

در روزهایی که فلزات گرانبها رکورد می‌شکنند و سرمایه‌ها به سمت دارایی‌های امن گریخته‌اند، بیت‌کوین با جذب میلیاردها دلار سرمایه نهادی، خود را برای عبور از الگوهای تاریخی آماده می‌کند. تحلیلگران پیش‌بینی می‌کنند با تداوم پذیرش و افزایش نقدینگی، طلای دیجیتال ممکن است تا سال ۲۰۲۶ به مرز ۱۵۰ هزار دلار برسد.

در حالی که شاخص ترس و طمع همچنان بر عدد ۳۵ در حالت «ترس» قفل شده، بازار ارزهای دیجیتال در ۲۴ ساعت گذشته با حرکتی آرام و محتاطانه، ارزش کل خود را به ۳.۰۲ تریلیون دلار رساند. بیت‌کوین و اتریوم نیز رشد اندک اما مثبتی را تجربه کردند، هرچند فرار سرمایه‌ها به سمت طلا و نقره نشان می‌دهد که اضطراب از تحولات جهانی، هنوز اجازه نفس‌گیری عمیق به بازارهای پرریسک را نمی‌دهد.

در حالی که اقتصاد دیجیتال ایران با سرعتی چشمگیر در حال گسترش است و بلاگرها به بازیگران اصلی بازاریابی تبدیل شده‌اند، نبود چارچوب‌های اخلاقی و نظارتی کافی، مسیر این رشد را با تهدیدهای جدی مواجه کرده است. تبلیغات بی‌ضابطه، صفحات جعلی، و کلاهبرداری‌های پیچیده در بستر خرید آنلاین، نه‌تنها اعتماد عمومی را تضعیف کرده‌اند، بلکه سرمایه اجتماعی را نیز در معرض فرسایش قرار داده‌اند. اکنون، بیش از هر زمان، نیاز به سیاست‌گذاری هوشمند، آموزش عمومی و نظارت چندلایه برای حفظ سلامت این زیست‌بوم دیجیتال احساس می‌شود.