پایگاه خبری سرمایه فردا

یکی از بدترین عملکردها در کل صنعت. افت ۹۹ درصدی سود پاییز نسبت به سال قبل نشان می‌دهد شرکت تقریباً سودآوری خود را از دست داده و بازدهی ۲۴ درصدی سهم نیز نتوانسته این واقعیت را پنهان کند.

اقتصاد ایران پس از نزدیک به دو سال رکود پیاپی به مرحله‌ای رسیده که حتی جهش تورم و افزایش نرخ دلار هم نتوانسته رفتارهای معمول بازار را تحریک کند. کاهش مداوم تقاضا، افزایش شدید هزینه‌ها و اوج‌گیری انتظارات تورمی، شاخص‌های کلیدی مانند شامخ اقتصاد و صنعت را به محدوده خطر کشانده و سقوط سفارشات جدید و افت موجودی مواد اولیه نشان می‌دهد زنجیره تأمین هر ماه ضعیف‌تر می‌شود. هم‌زمان، کاهش نقدینگی بنگاه‌ها اثر خود را در بازار کار گذاشته و شاخص استخدام به زیر مرز ۵۰ رسیده؛ نشانه‌ای روشن از اینکه تعدیل نیرو به یکی از ابزارهای بقا تبدیل شده است.

در روزهایی که نگرانی از وقوع جنگ، بسیاری را در تصمیم‌گیری‌های مالی و شخصی فلج کرده، یک تحلیلگر بازارهای مالی با تأکید بر این‌که «جنگ هم‌اکنون آغاز شده»، راهکاری عملی برای عبور از این شرایط ارائه می‌دهد. به باور او، آسیب در این مسیر حتمی است، اما می‌توان با کاهش هیجان، پرهیز از اعتیاد به خبر، حفظ نقدینگی و چندپاره‌سازی دارایی‌ها، از شدت آن کاست. او تأکید می‌کند: «قهر با آینده، آینده را بهتر نمی‌کند. زندگی را متوقف نکنید، فقط کوچک‌تر و آرام‌تر پیش بروید.»

قیمت مس در حالی رکوردی بی‌سابقه ثبت کرد که نه تقاضای واقعی، بلکه موجی از معاملات سفته‌بازانه، ضعف دلار و تنش‌های ژئوپولیتیکی موتور اصلی این جهش بودند. بازاری که با وجود تقاضای فیزیکی سرد، به‌واسطه انتظارات و هیجان سرمایه‌گذاران داغ شده و فاصله‌ای آشکار با بنیادهای عرضه و تقاضا پیدا کرده است

پیش بینی دولت و مجلس برای درآمدهای سال آینده صرفا یک پیش بینی سخت بوده و ۵۶ درصد درآمد نفتی را کاهش داده‌اند و این به معنای افزایش فشار هزینه‌ها بر اقتصاد خواهد بود.

مبین انرژی سال‌هاست بار اصلی تأمین یوتیلیتی در منطقه ویژه پتروشیمی را به دوش می‌کشد، اما همین نقش حیاتی، وابستگی خطرناکی ایجاد کرده که کمتر درباره آن صحبت می‌شود. گزارش عملکرد ۱۰ ماهه شرکت از یک‌سو نشان‌دهنده تولید پایدار و درآمد قابل‌توجه است، اما از سوی دیگر پرسش‌هایی جدی درباره فرسودگی زیرساخت‌ها، فشار بر منابع آب و انرژی و نبود رقیب واقعی در این بازار انحصاری مطرح می‌کند؛ پرسش‌هایی که آینده صنعت پتروشیمی را به تصمیم‌های امروز مبین گره می‌زند.

زیان‌های سنگین قشرین و قنقش، نشانه‌ای از ضعف ساختاری، مدیریت ناکارآمد و ناتوانی در تطبیق با شرایط بازار است و افت شدید سود در قاروم و قپیرا نیز نشان می‌دهد که مزیت رقابتی ندارند.

اگرچه برخی نمادهای شیمیایی با جهش‌های چندبرابری سود در صدر جدول ایستاده‌اند، اما افت‌های سنگین و زیان‌های رو به افزایش در نمادهایی مانند شلیا، شدوص، ممسنی، دهدشت و کازرو نشان می‌دهد که این صنعت همچنان با مشکلات ساختاری، ضعف مدیریتی و بی‌ثباتی عملیاتی دست‌به‌گریبان است. رشدهای پرزرق‌وبرق نمی‌توانند واقعیت شکننده بخش بزرگی از این گروه را پنهان کنند.

اگرچه بخشی از پتروشیمی‌ها و پالایشی‌ها با سودهای خیره‌کننده و بازدهی‌های چندصددرصدی در صدر توجه بازار ایستاده‌اند، اما پشت این اعداد، واقعیتی نگران‌کننده پنهان است. افت‌های سنگین در نمادهایی مانند بوعلی، شخارک، شفن، مارون و آریا نشان می‌دهد که صنعت هنوز با مشکلات ساختاری، هزینه‌های رو به افزایش و وابستگی خطرناک به بازارهای جهانی دست‌وپنجه نرم می‌کند. این گزارش تلاش می‌کند میان هیاهوی رشدها، صدای هشدار نمادهای منفی را نیز بلندتر کند.