پایگاه خبری سرمایه فردا

افزایش قیمت نفت نگرانی‌های تورمی را تشدید کرده و فدرال رزرو را مجبور کرده که نرخ بهره را برای مدت طولانی‌تری بالا نگه دارد. نرخ بهره بالا، جذابیت طلا را که سودی پرداخت نمی‌کند، کاهش می‌دهد.

سناریوی اعزام نیروی زمینی آمریکا به ایران، اگرچه هنوز تأیید نشده، اما زنگ خطری جدی برای آینده جنگ است. هر یک از اهداف اعلام‌شده برای این عملیات - از باز کردن تنگه هرمز تا تصرف ذخایر اورانیوم و تأسیسات نفتی - به تنهایی می‌تواند معادلات جنگ را تغییر دهد. اما ریسک‌های این عملیات نیز به همان اندازه بزرگ است.

چین برای ایران یک شریک اقتصادی مهم است، اما نه تنها شریک. ایران باید همزمان با بهره‌گیری از این همکاری، به دنبال تنوع‌بخشی به شرکای خود باشد و از وابستگی مطلق به یک کشور جلوگیری کند.

اگر حکومت ایران تغییر کند، زیرساخت‌های تخریب شده، مسیرهای جایگزین انرژی و دانش فنی از دست رفته، سال‌ها طول خواهد کشید تا جبران شود. این همان تصویری است که اسرائیل از آینده ایران در ذهن دارد؛ ایران ضعیف، وابسته و بی‌اثر در معادلات منطقه.

بسته شدن تنگه هرمز در پی جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، زنجیره تأمین انرژی جهان را با شوکی بی‌سابقه مواجه کرده است، اما همه کشورها به یک اندازه از این بحران آسیب نمی‌بینند. داده‌های منتشر شده نشان می‌دهد هند با ۲۸ درصد، پاکستان با ۲۶ درصد و تایوان با ۲۷ درصد، بیشترین وابستگی به گاز عبوری از این آبراه را دارند و در خط مقدم آسیب‌پذیری قرار گرفته‌اند. کره جنوبی با ۲۰ درصد و سنگاپور با ۱۸ درصد نیز در رتبه‌های بعدی هستند. در مقابل، چین با تنها ۶ درصد و اروپا با ۳ درصد وابستگی، از این بحران مصون‌تر مانده‌اند. این نقشه از وابستگی، برندگان و بازندگان واقعی بحران انرژی خاورمیانه را به وضوح نشان می‌دهد.

آینده قیمت فلزات به شدت به تحولات جنگ خاورمیانه و تصمیمات بانک‌های مرکزی وابسته است. سرمایه‌گذاران باید با دید بلندمدت و مدیریت ریسک مناسب، در این بازار پرنوسان حضور پیدا کنند.

چین به دنبال ثبات در تأمین انرژی خود است و اروپا و هند به دنبال تنوع‌بخشی به منابع انرژی خود. ایران می‌تواند با استفاده هوشمندانه از این منافع متقابل، راهی برای خروج از بن‌بست تحریم‌ها پیدا کند.

بدهی ۳۹ تریلیون دلاری آمریکا یک زنگ خطر جدی برای اقتصاد جهان است. رشد انفجاری بدهی در یک دهه گذشته، نشان‌دهنده ساختاری ناپایدار در اقتصاد این کشور است.

طبیعتاً این طرح با واکنش‌های بین‌المللی مواجه خواهد شد. کشورهای مصرف‌کننده انرژی ممکن است آن را نقض آزادی کشتیرانی در آب‌های بین‌المللی تلقی کنند. با این حال، ایران می‌تواند این عوارض را در چارچوب هزینه خدمات امنیتی و با توافق دوجانبه با کشورهای استفاده‌کننده تعریف کند.