پایگاه خبری سرمایه فردا

آلومینیوم به‌عنوان یکی از صنایع انرژی‌بر و راهبردی جهان، سالانه ۸۰ میلیون تن تولید دارد و حجم معاملات آن به ۲۰۰ میلیارد دلار می‌رسد. ایران با تولید ۷۰۰ هزار تن شمش و ذخایر محدود بوکسیت، در مسیر دستیابی به ظرفیت ۱.۵ میلیون تن قرار گرفته است؛ مسیری که در کنار رقابت شدید کشورهای منطقه و سلطه چین بر بازار جهانی، آینده این صنعت را به یکی از محورهای مهم اقتصاد و تجارت کشور تبدیل کرده است.

تمرکز وزارت اقتصاد بر تأمین مالی بنگاه‌ها اگرچه موتور نوسازی صنایع را روشن کرده، اما بدون سرمایه‌گذاری جدی در تربیت نیروی انسانی متخصص، این حرکت به مقصد نخواهد رسید. ترکیب منابع مالی پایدار با آموزش و مهارت‌آموزی، کلید افزایش بهره‌وری، توسعه پایدار و حضور قدرتمند ایران در بازارهای جهانی است.

بررسی عملکرد شرکت‌ها نشان می‌دهد که در کنار رشد هزینه‌های عمومی، مالی و انرژی، برخی صنایع کوچک‌تر به‌ویژه دارویی و غذایی توانسته‌اند با ثبات مواد اولیه و افزایش نرخ فروش، حاشیه سود خود را بهبود دهند. تغییر رویکرد دولت در قیمت‌گذاری و حرکت به سمت افزایش تدریجی نرخ‌ها نیز فضای پیش‌بینی‌پذیرتری برای مدیریت هزینه و درآمد ایجاد کرده و تصویری دوگانه از وضعیت صنایع ایران ارائه می‌دهد؛ ترکیبی از فشار رکود و هزینه‌ها در برابر رشد درآمد ناشی از اصلاح نرخ ارز.

افزایش نرخ دلار نیمایی از ۴۵ هزار به ۷۰ هزار تومان در سال ۱۴۰۳، نه‌تنها هزینه واردات کالاهای اساسی و تجهیزات تولید را بالا برد، بلکه به سرعت به تورم عمومی سرایت کرد. در کنار فشار مستقیم بر معیشت مردم، تخلفات گسترده صادرکنندگان و عدم بازگشت ارزهای صادراتی موجب کمبود منابع ارزی و تشدید بحران شد؛ بحرانی که امروز سفره خانوارها را کوچک‌تر کرده و فساد سازمان‌یافته در حوزه ارز را به یکی از عوامل اصلی تورم تبدیل ساخته است.

فولاد مبارکه با اجرای پروژه‌های گسترده در حوزه انرژی‌های تجدیدپذیر، بازچرخانی آب و کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی، عملاً به پیشگام فولاد سبز در ایران تبدیل شده است؛ رویکردی که نه‌تنها آینده اقتصادی این شرکت را تضمین می‌کند، بلکه ظرفیت تازه‌ای برای رقابت جهانی، ارزآوری پایدار و ارتقای جایگاه ایران در زنجیره فولاد کم‌کربن فراهم آورده است.

در نخستین سال اجرای برنامه هفتم، عملکرد بخش صنعت و معدن فاصله‌ای چشمگیر با اهداف تعیین‌شده دارد و این موضوع ناشی از ضعف سیاست‌گذاری وزارتخانه و بی‌توجهی به توان بخش خصوصی است.

شرکت نورد لوله کوثر صنعت اسپادانا، از زیرمجموعه‌های فولاد مبارکه، در سال ۱۴۰۳ با کاهش شدید حاشیه سود، افزایش هزینه‌های مالی و بحران نقدینگی مواجه شده است. این در حالی است که مدیریت شرکت در اختیار افرادی با تخصص‌های نامرتبط قرار دارد و قراردادهای کلیدی آن فاقد ضمانت‌های مالی لازم هستند.

فقدان راهبرد صادراتی، و عقب‌ماندگی فناورانه، در کنار عملکرد منفعل و ضعف مدیریت ایمیدرو، باعث شده ظرفیت‌های استراتژیک ایران در حوزه معدن به فرصت‌هایی سوخته بدل شوند.

پروژه انتقال آب از خلیج فارس به فلات مرکزی ایران، با سرمایه‌گذاری ۲۱ هزار میلیارد تومانی گروه فولاد مبارکه، نه‌تنها بحران آب صنایع اصفهان را برطرف کرد، بلکه الگویی نوین از هم‌افزایی صنعت، فناوری و سیاست‌گذاری ملی را به نمایش گذاشت. این طرح، ظرفیت‌های راهبردی فولاد مبارکه را به‌عنوان یک بازیگر توسعه‌ساز در سطح ایران و خاورمیانه آشکار ساخت و مسیر جدیدی برای مدیریت منابع، عدالت منطقه‌ای و پایداری زیست‌محیطی ترسیم کرد.