پایگاه خبری سرمایه فردا

تحلیلی از سازوکارهای نهادی جمهوری اسلامی و تجربه تاریخی عبور از بحران‌های جانشین رهبری آینده ایران را ترسیم می‌کند.

یدالله کریمی‌پور در تحلیلی تازه، دو رویداد مهم را به هم پیوند می‌زند: چرخش دانشگاه‌های ایران به سوی «واقع‌گرایی نوستالژیک» و معمای ترامپ در برابر هفت عامل بازدارنده جنگ. حرف نهایی او اما ساده است: مشکل ایران نه فناوری هسته‌ای، نه موشک، که تعریف نشدن جایگاهش در قرن بیست و یکم است.

۹ اسفند ۱۴۰۴، روزی فراموش‌نشدنی در تاریخ کریپتو بود. نه فقط به خاطر سقوط ۱۲۸ میلیارد دلاری در یک ساعت، بلکه به خاطر پایان یک افسانه. دیگر بیت‌کوین «طلای دیجیتال» نیست. دیگر در بحران‌ها پناهگاه امن محسوب نمی‌شود.

وقتی سرمایه‌ها به جای کارخانه‌ها به خزانه‌ها سرازیر می‌شوند، وقتی بازدهی طلا از تولید پیشی می‌گیرد، وقتی رانت و انحصار در واردات گل می‌کند و وقتی فرار سرمایه به رکورد تاریخی می‌رسد، دیگر نمی‌توان از رشد تولید و اشتغال سخن گفت.

فرهنگ سیاسی چپ ایرانی ـ به مثابه‌ی برآیند محتاطانه‌ی فرهنگ سیاسی شخص‌ها، گروه‌ها، «سازمان‌»ها و «حزب»های واقعاًموجود چپ ـ در دو دهه‌ی اخیر فمینیستی‌تر، بوم‌گراتر، آزادی‌برابری‌خواه‌تر، ناتمرکزگراتر یا، به معنای دقیق و رادیکال کلمه، دموکراتیک‌تر شده است

کارشناسان می‌گویند این بن‌بست می‌تواند به دو مسیر منجر شود: یا ادامه مذاکرات به صورت کشدار برای جلوگیری از درگیری، یا یک حمله نظامی محدود از سوی آمریکا برای وادار کردن ایران به عقب‌نشینی.

بر اساس آرایش نظامی آمریکا، به نظر نمی‌رسد واشنگتن انتظار داشته باشد اسرائیل آغازگر باشد. محتمل‌تر آن است که در صورت حمله، تقسیم کار میان دو طرف صورت گیرد؛ چنان‌که استقرار جنگنده‌های اف-۲۲ آمریکا در پایگاه‌های منطقه‌ای نیز نشانه‌ای از همین هماهنگی تلقی می‌شود.

این آرایش آمریکایی، در برابر سپر غربی ایران، می‌تواند جرقه جنگی باشد که هزاران قربانی بگیرد. اگر ترامپ برای فشار سیاسی حمله کند، منطقه به آشوبی شبیه جنگ جهانی سوم فرو می‌رود.

یک اقتصاددان با نقد سیاست‌های اقتصاد ایران گفت: شما در عصر هوش مصنوعی نمی‌توانید با روش‌های ۳۰ یا ۴۰ سال قبل اقتصاد را اداره کنید. مردم امروز همان لحظه می‌توانند درباره توسعه، صادرات، آب‌های زیرزمینی، رفاه، آموزش و بهداشت استعلام بگیرند