پایگاه خبری سرمایه فردا

پس از سیگنال‌های مثبت سیاسی و افت نرخ دلار به محدوده ۱۰۶ هزار تومان، بورس در مسیر رشد قرار گرفته، اما بعید است که هیجان رشد هم خیلی بالا بماند و از اینجا به بعد بازی تغییر می‌کند.

پرونده قتل پروانه، زن ۵۰ ساله‌ای در اسلامشهر، یکی از تلخ‌ترین نمونه‌های خشونت خانوادگی در سال‌های اخیر است؛ قتلی که نه از سر جنایت سازمان‌یافته، بلکه از دل قضاوت‌های شتاب‌زده، فشارهای روانی و خشم فروخورده فرزندان شکل گرفت.

در ایران امروز، خروج زنان مجرد، مطلقه یا متأهل از کشور، نه فقط یک مسئله حقوقی، بلکه بحرانی انسانی است. محدودیت‌های قانونی، زنان را به مسیرهایی سوق داده که گاه از ازدواج‌های صوری و صیغه‌ای می‌گذرد و گاه به دام باندهای قاچاق انسان می‌افتد. اینجا، قانون به جای حمایت، گاه به مانع بدل می‌شود.

در حالی‌که نان کامل می‌تواند نقش یک داروی تغذیه‌ای را ایفا کند، در ایران نه کارخانه‌ها انگیزه‌ای برای تولید آرد سبوس‌دار دارند، نه نانوایی‌ها توان پخت آن را، و نه سیاست‌گذاران مشوقی برای حمایت از آن ارائه داده‌اند. نتیجه؟ میلیون‌ها ایرانی، به‌ویژه اقشار کم‌درآمد، از یکی از مهم‌ترین منابع سلامت محروم مانده‌اند.

در دنیای ترجمه، مترجم فقط واسطه زبان نیست؛ او باید روح نویسنده را در زبان مقصد زنده کند. پیمان خاکسار، با ترجمه‌هایی چون «جزء از کل» و «اتحادیه ابلهان»، نشان داده که ترجمه برایش نه فقط کار، بلکه تجربه‌ای زیسته است از شعرهای بوکوفسکی تا رمان‌های تولتز و فاولز.

در دنیایی که سرعت حرف اول را می‌زند، شعر هم به اقتضای زمانه تغییر کرده است. دیگر نه وزن و قافیه، بلکه تصویر و احساس حرف اول را می‌زنند. نسل تازه شاعران، با چند جمله کوتاه در قاب گوشی، راهی به دل میلیون‌ها مخاطب باز کرده‌اند اما آیا این شعر است یا صرفاً کپشنی احساسی؟

امتناع وزیر راه از بازرسی کیف دستی‌اش در فرودگاه اردبیل، به عزل فوری یک مدیر انجامید و موجی از پرسش، بی‌اعتمادی و نقد را در فضای عمومی کشور برانگیخت. این حادثه، بیش از آنکه درباره یک کیف باشد، درباره جایگاه قانون در برابر قدرت است.

در روزی که میلیون‌ها آمریکایی از ۲۵۰۰ نقطه کشور به خیابان آمدند، شعار «نه به شاه» تنها یک اعتراض سیاسی نبود؛ بیانیه‌ای جمعی بود علیه آنچه معترضان سقوط به دیکتاتوری می‌نامند. این جنبش، با حضور نسل‌های مختلف و حمایت اتحادیه‌های کارگری، فصل تازه‌ای از مقاومت مدنی را رقم زد.

شکست پرسپولیس برابر خیبر خرم‌آباد، فقط یک باخت فوتبالی نبود؛ نقطه پایان مدیری بود که با وعده نظم آمد، با جام‌ها دوام آورد، اما با اعتراض‌ها رفت. رضا درویش پس از ۴۶ ماه مدیریت، در شبی پرتنش، استعفا داد و پرسپولیس را در آستانه تغییرات تازه قرار داد.