پایگاه خبری سرمایه فردا

در حالی که رفت‌وآمدهای دیپلماتیک میان تهران و مسقط شدت گرفته، روایت‌های متناقض درباره ارسال پیام از سوی آمریکا برای ازسرگیری مذاکرات هسته‌ای، فضای سیاست خارجی ایران را در هاله‌ای از ابهام فرو برده است. میان تکذیب‌های رسمی، تأییدهای تلویحی، و توییت‌های معنادار، آنچه گم شده، انسجام گفتاری و راهبردی در دیپلماسی ایران است.

در یک سال گذشته، دست‌کم شش حادثه مسمومیت در دانشگاه‌های کشور رخ داده است؛ از نشت گاز در خوابگاه‌ها تا غذای آلوده در سلف سرویس‌ها. با وجود وعده‌های مکرر مسئولان، نه گزارشی از سرنوشت دانشجویان منتشر شده، نه نتیجه‌ای از بررسی‌ها. این سکوت، حالا به یک الگوی نگران‌کننده بدل شده است.

تهران، کلانشهری که هر روز بلندتر می‌شود، حالا با بحران آب نفس می‌کشد. سدها خشک‌تر، چاه‌ها کم‌رمق‌تر، و جمعیت بیشتر شده‌اند. در این جدال نابرابر میان ساخت‌وساز بی‌مهار و منابع محدود، پایتخت به مرز شکست اکولوژیک رسیده است. آیا زمان توقف توسعه بی‌برنامه فرا نرسیده؟

ده روز از اعلام آغاز فرآیند «فیصله» بانک آینده گذشته و حالا که گرد و غبار اولیه فرو نشسته، آنچه باقی مانده نه شفافیت، بلکه انبوهی از واژه‌های متناقض، پیامک‌های لرزاننده، و بیانیه‌هایی با غلط‌های تایپی است. بانک مرکزی هنوز در حال آزمون واژگان است و مردم در حال آزمون صبر. آیا این «گزیر» واقعاً راهی برای توقف کم‌هزینه یک بانک ورشکسته است یا مقدمه‌ای برای سرایت بحران به سایر بانک‌ها و خلق طبقه‌ای تازه در پایه پولی؟

در آمریکا، جایی که دموکراسی با شفافیت و حضور در میان مردم تعریف می‌شود، حالا شماری از مقامات ارشد دولت ترامپ برای حفظ امنیت خود و خانواده‌هایشان به پادگان‌های نظامی پناه برده‌اند. این جابه‌جایی بی‌سابقه، نشانه‌ای است از شکاف عمیق اجتماعی و سیاسی در کشوری که روزگاری خانه سیاستمدارانش، در قلب جامعه بود.

از بانک سرمایه تا ایران‌زمین، دی، سپه و ملل، فهرست بانک‌های ناتراز هر روز بلندتر می‌شود. زیان‌های انباشته، تسهیلات مشکوک‌الوصول و دارایی‌های غیرمولد، این بانک‌ها را به چاه‌هایی بدل کرده‌اند که منابع بانک مرکزی را می‌بلعند و تورم را به سفره مردم منتقل می‌کنند. اصلاح فوری، نه توصیه، بلکه ضرورت است.

در حالی‌که تورم همچنان بر سفره خانوارهای ایرانی سایه انداخته، اجرای مرحله‌ای کالابرگ الکترونیکی در نیمه نخست سال ۱۴۰۴، به آزمونی برای اراده دولت در اصلاح سیاست‌های حمایتی بدل شده است.

درست زمانی که شاخص تولید اندکی جان گرفته، سایه سنگین رکود، گرانی تأمین مالی و توقف پروژه‌های توسعه‌ای، صنعت ایران را در آستانه فرسایش قرار داده است.

خواننده‌ای که با «کما» به حافظه موسیقی پاپ ایران راه یافت، حالا پس از سال‌ها تجربه، از خلق ترانه، استقلال هنری، نقد تکرار در موسیقی امروز و فاصله‌اش با فضای مجازی می‌گوید. او هنوز هم ترجیح می‌دهد در خانه بماند، بنویسد، بسازد و با همان رنگ خاکستری که نه سیاه است و نه سفید، در ذهن مخاطبانش بماند.