پایگاه خبری سرمایه فردا

بدهی ملی آمریکا از ۳۱.۲۷ تریلیون دلار عبور کرده و از کل تولید اقتصادی سالانه این کشور پیشی گرفته است. نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی به بالای ۱۰۰ درصد رسیده و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۰ به ۱۳۰ تا ۱۵۰ درصد افزایش یابد. پیامدهای این بحران، فقط محدود به آمریکا نیست.

اکنون نوبت وزارت ارتباطات و اپراتورهاست که با شفاف‌سازی و اصلاح رویه خود، اعتماد از دست رفته را در نتیجه اینترنت پرو بازگردانند. اگر این کار انجام نشود، مجلس ناگزیر به اتخاذ تصمیمات سخت‌گیرانه‌تر، از جمله لغو مجوزهای این سرویس یا محدود کردن دامنه آن خواهد بود.

تشدید تنش‌های لفظی و نظامی بین ایران و آمریکا و خروج بی‌سابقه امارات از ائتلاف اوپک پلاس قیمت نفت را بالا برد. در کوتاه‌مدت، ادامه این روند می‌تواند نفت را به ۱۴۰ دلار هم برساند. هرچند موقتا دوباره نفت برنت تا ۱۰۸ دلار افت کرده‌است.

بازار رمزارزها قبلاً هم از بحران‌ تعرفه‌ها عبور کرده و قوی‌تر از قبل بیرون آمده است. این بار هم همینطور خواهد بود. فرصت‌های بزرگ، در دل بحران‌ها متولد می‌شوند.

«جنگ سرد خودرویی» اروپا و چین دارد زنجیره‌های ارزش و الگوهای سرمایه‌گذاری در این صنعت را از نو تعریف می‌کند. خودروسازان باید خود را برای یک دوره طولانی از «رقابت با حاشیه سود کم» و «سیاست‌های تجاری نامطمئن» آماده کنند.

در ماه‌های اخیر نگرانی عمومی درباره تاثیر مدل‌های جدید فناوری‌ بر اقتصاد و جامعه افزایش یافته است.

برخی کودکان جنگ را با ترس و ناامنی تجربه کرده و آن را با صداهای انفجار و اضطراب در محیط خانه توصیف می‌کنند.

ایران پیش از جنگ هم روی لبه بحران حرکت می‌کرد: تورم مزمن، کسری بودجه، فرسایش اعتماد عمومی و رانت‌های انرژی که اقتصاد را به سالادی قمارگونه تبدیل کرده بود. اعتراضات اجتماعی زنگ خطر را به صدا درآورد و حالا، پس از چهل روز جنگ، کارخانه‌ها خاموش و محاصره دریایی ایجاد شده‌است.

در نتیجه محاصره دریایی وقتی صادرات نفت به شدت محدود شود، ناچار به بستن اضطراری چاه‌ها می‌شویم. چاه‌های نفت مانند رگ‌های پیری هستند که اگر جریان خون در آن‌ها متوقف شود، دچار لخته و سکته می‌شوند. بستن طولانی‌مدت چاه‌های نفت می‌تواند به آسیب قابل توجه و حتی دائمی به فشار مخزن منجر شود.