پایگاه خبری سرمایه فردا

تجربه ماجرای طبس نشان می‌دهد آمریکا سابقه بمباران لاشه تجهیزات خود را دارد تا به دست ایران نیفتد. اگر تلفات انسانی گرفته نشده باشد، آمریکا در بخش تاکتیکی موفق بوده، اما در اهداف کلان مانند براندازی و کنترل تنگه هرمز، ناکام مانده است. سه سناریو برای این عملیات متصور است: آسیب در اثر حملات و سقوط، فرود بدون آسیب در باند صحرایی، یا بمباران لاشه پس از خارج کردن خدمه.

لشکر ۸۲ هوابرد آمریکا، یکی از معروف‌ترین و قدیمی‌ترین یگان‌های هوابرد جهان، در حال اعزام به منطقه برای جنگ با ایران است. این لشکر که پایگاه آن در فورت برگ، کارولینای شمالی قرار دارد، با لقب «All American» شناخته می‌شود و توانایی «واکنش فوری» را دارد. یگان واکنش سریع آن حدود ۳ هزار نیرو دارد و ظرف کمتر از ۱۸ ساعت می‌تواند در هر نقطه از جهان مستقر شود. تفاوت اصلی این یگان با تفنگداران دریایی در این است که تفنگداران برای عملیات اولیه مناسب هستند اما نمی‌توانند مدت طولانی بمانند، در حالی که نیروهای هوابرد می‌توانند جایگزین شوند و منطقه را نگه دارند. با این حال، ایران در ۴۰ سال گذشته خود را برای مقابله با چنین سناریوهایی آماده کرده و تجربه جنگ‌های نامتقارن، پنتاگون را با چالشی جدی مواجه خواهد ساخت.

سناریوی اعزام نیروی زمینی آمریکا به ایران، اگرچه هنوز تأیید نشده، اما زنگ خطری جدی برای آینده جنگ است. هر یک از اهداف اعلام‌شده برای این عملیات - از باز کردن تنگه هرمز تا تصرف ذخایر اورانیوم و تأسیسات نفتی - به تنهایی می‌تواند معادلات جنگ را تغییر دهد. اما ریسک‌های این عملیات نیز به همان اندازه بزرگ است.

روایت موشک‌ها و پهپادهای ایرانی در ده روز آتش جنگ که آسمان منطقه را به لرزه درآوردند و حالا پدافندهای آمریکایی اشباع شده‌است.

توافق تازه آمریکا و ناتو تنش بر‌سر گرینلند را فرو نشاند، اما ساکنان این جزیره بی‌اعتمادی و نگران‌اند.

در حالی که جنگ اوکراین به مرحله فرسایش رسیده و اروپا با اضطراب به آینده امنیتی خود می‌نگرد، ایالات متحده دو تصمیم هم‌زمان اتخاذ کرده است: کاهش حضور نظامی در جناح شرقی ناتو و اعلام آمادگی برای ازسرگیری آزمایش‌های هسته‌ای پس از سه دهه. این دو تحول، نشانه‌ای از تغییر راهبرد واشنگتن در مواجهه با رقبا و بازتعریف نقش خود در نظم جهانی است.

در روزی که میلیون‌ها آمریکایی از ۲۵۰۰ نقطه کشور به خیابان آمدند، شعار «نه به شاه» تنها یک اعتراض سیاسی نبود؛ بیانیه‌ای جمعی بود علیه آنچه معترضان سقوط به دیکتاتوری می‌نامند. این جنبش، با حضور نسل‌های مختلف و حمایت اتحادیه‌های کارگری، فصل تازه‌ای از مقاومت مدنی را رقم زد.

تمایل به رابطه با آمریکا، نه از دل تحلیل‌های راهبردی، بلکه از تصویرسازی‌های رسانه‌ای، کلیشه‌های تاریخی و رفتار سیاست‌مداران داخلی شکل گرفته است؛ در حالی‌که آنچه مردم واقعاً می‌خواهند، رفاه و حل مسائل اقتصادی است، نه وابستگی به یک مسیر خاص.

پنج سال پس از خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان و امضای توافق دوحه با طالبان، دونالد ترامپ با تهدیدهای علنی و مذاکرات پشت‌پرده، خواهان بازپس‌گیری پایگاه نظامی بگرام شده است. این چرخش آشکار در سیاست واشنگتن، نه‌تنها نقض تعهدات پیشین آمریکا محسوب می‌شود، بلکه با واکنش‌های تند طالبان و مخالفت گسترده در افغانستان روبه‌رو شده است.