پایگاه خبری سرمایه فردا

حمله دشمن به ۱۷ بنای ملی تهران  پای یونسکو و شورای بین‌المللی موزه‌ها را به میان کشیده است. این موضوع از تجاوز عامدانه دشمن به تمدن و فرهنگ ایرانی حکایت دارد.

منیر فرمانفرماییان، بیش از شش دهه کار کرد و در مسیر هنرش، چیزی فراتر از مجموعه‌ای از آثار خلق کرد. او یک زبان ساخت؛ زبانی که در آن، نور و هندسه به هم می‌رسند. در آثار او، هیچ چیز ثابت نیست.

بازتعریف و معرفی جهانی هویت فرهنگی ایران در شرایط جنگی برای حفظ تمدن، تقویت جایگاه جهانی و مقابله با روایت‌های مخرب ضروری است.

کافه‌کتاب و نگارخانه «حانون» با حضور مسئولان و هنرمندان افتتاح شد.

لاله‌زار روزگاری قلب تپنده سینما و تئاتر تهران بود؛ اما امروز در میان ویترین‌های لوازم برقی و ساختمان‌های متروک، تنها خاطره‌ای خاموش از گذشته‌ای پرشور باقی مانده است. آتش‌سوزی اخیر سینما ایران بار دیگر این پرسش را زنده کرد که سرنوشت بناهای فرسوده و خاموش این خیابان چه خواهد شد؛ پرسشی که میان نوستالژی فرهنگی و واقعیت اقتصادی بی‌پاسخ مانده است.

ثبت سبک نگارگری کمال‌الدین بهزاد به نام افغانستان در یونسکو، تنها یک خبر فرهنگی نیست؛ این رخداد، بار دیگر پرسش‌های قدیمی درباره میراث مشترک ایران و همسایگان را زنده کرده و نگاه‌ها را به ضعف مدیریت فرهنگی و غفلت در دیپلماسی هنری ایران معطوف ساخته است.

سال ۲۰۲۵ با بیش از ۲۰۰ رویداد خبری بزرگ، از انتخابات آمریکا تا بحران‌های زیست‌محیطی، نه تنها یکی از پرخبرترین سال‌های دهه اخیر بود بلکه به سالی تبدیل شد که زبان رسانه‌ها زیر فشار حجم عظیم اخبار، بارها دچار لغزش شد. اشتباهات تلفظی در نام‌ها و واژه‌های پرکاربرد، از سیاست و پزشکی تا فرهنگ عامه، به موضوعی جهانی بدل شد و نشان داد که رسانه‌ها در عصر سرعت و جهانی‌شدن، بیش از هر زمان دیگری با چالش‌های زبانی و فرهنگی مواجه‌اند.

با گسترش رسانه‌های اجتماعی و تغییر الگوی مصرف فرهنگی، نهادهای رسمی انتقال فرهنگ در ایران با چالش‌های جدی مواجه شده‌اند. در این میان، سینمای کمدی نیز به‌جای بازتاب واقعیت، به ابزاری برای تخدیر روانی مخاطب تبدیل شده است. این گزارش، نگاهی آسیب‌شناسانه دارد به گسست‌های فرهنگی و ضرورت بازاندیشی در مدیریت فرهنگی کشور.

در روزگاری که کلیپ‌های چندثانیه‌ای احساسات میلیون‌ها نفر را برمی‌انگیزند، برنامه‌های فرهنگی با روایت‌های صمیمی و انسانی، توانسته‌اند مخاطب را پای گفت‌وگو بنشانند. اما پرسش اینجاست: آیا این لحظه‌های درخشان، به تأملی پایدار و فرهنگ‌سازی عمیق منجر می‌شوند؟ یا آنکه در چرخه مصرف‌گرایی رسانه‌ای، به خاطره‌ای زودگذر بدل می‌گردند؟ این گزارش، به بازخوانی نقش این برنامه‌ها در میان جذابیت‌های احساسی و ضرورت‌های فکری می‌پردازد.