پایگاه خبری سرمایه فردا

مسئولان آموزش‌وپرورش تاکید دارند فعالیت مراکز جایگزین مدرسه بدون مجوز رسمی فاقد اعتبار قانونی و آموزشی است.

کلاس‌های آنلاین و محتوای آموزشی این مدرسه به دانش‌آموزان کمک می‌کند نقاط ضعف درسی خودشان را جبران کنند.

طرح هیئت امنایی شدن همه مدارس کشور، بدون اختیار مدیریتی، بودجه عادلانه و کاهش تمرکز، خطر بازتولید نابرابری آموزشی را افزایش می‌دهد.

آموزش و پرورش برای جبران کمبود معلم بازنشستگان و نیروهای کم‌تجربه را دوباره وارد مدارس کرده است درحالی که بسیاری از معلمان نهضت سوادآموزی هنوز تعیین تکلیف نشده‌اند.

پنج سال پس از تولد شبکه شاد، تعطیلی‌های مکرر مدارس بار دیگر ضعف‌های این پلتفرم را آشکار کرده است. خانواده‌ها از هزینه‌های سنگین و کیفیت پایین آموزش مجازی گلایه دارند، معلمان از اختلال‌های مداوم کلافه‌اند و کارشناسان از افت شدید تحصیلی و آسیب‌های روانی دانش‌آموزان سخن می‌گویند؛ وضعیتی که نشان می‌دهد شاد هنوز فاصله زیادی با استانداردهای آموزش آنلاین دارد.

در حالی‌که آموزش باید مسیر ارتقای مهارت و شایستگی باشد، رشد بی‌ضابطه مؤسسات آموزشی غیرمعتبر در ایران، آموزش را به کالایی تبلیغاتی بدل کرده است. این مؤسسات با وعده‌های مهاجرت، استخدام بین‌المللی و مدارک جهانی، نه‌تنها سرمایه مالی متقاضیان را می‌بلعند، بلکه بنیان‌های علمی، اخلاقی و اعتماد عمومی را نیز فرسایش می‌دهند. آنچه فروخته می‌شود، نه دانش است و نه مهارت، بلکه توهمی از اعتبار است که در اولین مواجهه با واقعیت فرو می‌ریزد.

با وجود رشد چشمگیر نرخ باسوادی در چهار دهه اخیر، هنوز حدود یک میلیون دانش‌آموز از تحصیل بازمانده‌اند و ۱۸ میلیون نفر در کشور بی‌سواد یا کم‌سوادند. این آمار، در کنار اصل ۳۰ قانون اساسی که آموزش رایگان و همگانی را تضمین می‌کند، پرسشی جدی را پیش می‌کشد: چرا آموزش عمومی هنوز نتوانسته همه را در بر بگیرد؟

با وجود مصوبات رسمی درباره جمعیت استاندارد دانش‌آموزان در کلاس‌های درس، مدارس دولتی ایران همچنان با تراکم بالا، کمبود معلم و فرسودگی زیرساخت‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند. بیش از هزار کلاس ۳۵ نفره در تهران، نسبت ۴۷ دانش‌آموز به یک معلم، و مدارس نیازمند بازسازی، همگی نشانه‌هایی از بحرانی هستند که کیفیت آموزش را تهدید می‌کند و عدالت آموزشی را به چالش می‌کشد.

با آغاز سال تحصیلی، دوباره مشق‌های شبانه به خانه‌ها بازگشته‌اند؛ تکالیفی که برای بسیاری از دانش‌آموزان دبستانی، نه تمرین یادگیری بلکه آغاز شیفت دوم مدرسه در خانه‌اند. حالا وزارت آموزش‌وپرورش با طرح «تکالیف مهارت‌محور» می‌خواهد این چرخه فرساینده را متوقف کند. اما آیا این طرح می‌تواند نقطه پایان خستگی، دلزدگی و تنش‌های خانوادگی ناشی از تکالیف سنگین باشد؟