پایگاه خبری سرمایه فردا

بازار سرمایه هفته‌های اخیر تحت تاثیر ریسک‌های سیستماتیک افت کرده و حالا شرایط در حال تغییر است و احتمالا در هفته جاری شاهد تقابل ریسک‌های سیاسی و سیگنال‌های ارزی خواهیم بود.

بازار سهام در روزهای اخیر چشم بر ارزندگی بنیادی شرکت‌ها بسته‌ و تنها نگاهش را به ریسک‌های سینماتیک دوخته‌ که بر مبنای آن بازار چاره‌ای جز سرخپوشی نداشته‌است.

نشست سه‌گانه بحران فشار سیاسی، سودجویی معامله‌گران و ابهام بودجه باعث خروج پول از بازار شده و فعلا بورس در انتظار تعیین تکلیف این سه عامل است.

بازار سرمایه با توجه به ریسک‌های سیاسی و اقتصادی که در کشور وجود دارد همچنان نوسانی است در چند روز ابتدای هفته گذشته نمادهای بزرگ پیشرو بودند و بعد نمادهای کوچک مثبت شدند.

بازاری که قرار بود محل تأمین مالی تولید باشد، در عمل به صحنه‌ای تبدیل شده که گروهی محدود از نوسان‌ها سود می‌برند و اکثریت سهامداران سال‌هاست در زیان قفل شده‌اند. تا زمانی که شفافیت، عدالت و نظارت موثر به‌صورت واقعی و نه شعاری در بازار مستقر نشود، این چرخه تکرار خواهد شد و اعتماد ازدست‌رفته بازنخواهد گشت.

آینده بورس در ایران به عوامل کلان اقتصادی و حتی سیاست‌های خارجی برمی‌گردد، چون در سال‌های اخیر بورس به دلیل همین مشکلات ساختاری از سایر بازارها جامانده است.

با تثبیت دلار تک‌نرخی در محدوده ۱۳۰ هزار تومان و حذف نرخ‌های چندگانه، بازار سرمایه وارد مرحله‌ای تازه شده است؛ مرحله‌ای که در آن دلاری‌های جامانده به‌عنوان نخستین مقصد رشد مطرح‌اند و ریالی‌ها نیز با فاصله زمانی در مسیر صعود قرار می‌گیرند. تحلیل‌ها نشان می‌دهد شاخص کل می‌تواند در کانال ۴.۵ تا ۶ میلیون واحد نوسان کند و در صورت کاهش ریسک‌های سیاسی و اقتصادی، حتی دستیابی به سطوح ۷ و ۸ میلیون واحد نیز دور از ذهن نیست.

در حالی‌که نمادهای کوچک زیر فشار فروش سنگین عقب‌نشینی کردند، نمادهای بزرگ بازار در دو روز اخیر مسیر صعودی خود را حفظ کردند و شاخص کل را دوباره در محدوده ۴ میلیون و ۷۰ هزار واحد تثبیت نمودند. رشد نرخ ارز، انتظار برای بودجه و آغاز اصلاحات اقتصادی، مهم‌ترین محرک‌هایی هستند که در دل فضای پرتنش منطقه‌ای، جریان پول را در بازار سهام زنده نگه داشته و چشم‌انداز یک «چله سبز» را پیش‌روی بورس قرار داده‌اند.

بازارهای مالی ایران شاهد رشد همزمان شاخص بورس، دلار و طلا بودند. این تحولات اگرچه در ظاهر به رشد دارایی‌ها منجر شده، اما فشار سنگینی بر طبقات متوسط و ضعیف جامعه وارد کرده و نگرانی‌ها درباره آینده اقتصادی کشور را افزایش داده است.