پایگاه خبری سرمایه فردا

صنعت سیمان ایران در ۱۱ ماهه منتهی به اسفند ۱۴۰۳، یک جهش تاریخی را تجربه کرده است. بررسی عملکرد بیش از ۳۵ شرکت بزرگ این صنعت نشان می‌دهد مجموع درآمدها با رشد حدود ۶۲ درصدی نسبت به مدت مشابه سال قبل، به بیش از ۹۱ هزار میلیارد تومان رسیده است

گزارش تفصیلی عملکرد ۹ماهه شرکت‌های سیمانی نشان می‌دهد سودهای چندصددرصدی این صنعت هیچ نسبتی با واقعیت اقتصاد ایران ندارد. در بازاری که تقاضا سقوط کرده، شرکت‌ها نه با افزایش تولید، بلکه با افزایش قیمت‌ها سود ساخته‌اند. همزمان، برخی نمادها مانند سخواف، سدور و سفانو با زیان‌دهی و افت‌های شدید، زنگ خطر جدی برای سرمایه‌گذاران به صدا درآورده‌اند.

رشد صادرات سیمان ایران، افت مصرف برق در کشور، تغییرات راهبردی چین در تجارت طلا، و سقوط تاریخی صادرات چین به آمریکا، چهار نشانه از بازآرایی جریان‌های اقتصادی منطقه‌ای و جهانی هستند. این تحولات، نه‌تنها بر سودآوری صنایع داخلی و بازار سرمایه ایران اثرگذارند، بلکه مسیرهای جدیدی برای رقابت، پوشش ریسک و بازتعریف مزیت‌های نسبی ترسیم می‌کنند.

بررسی گزارش‌های مالی شش‌ماهه شرکت‌های سیمانی نشان می‌دهد که بسیاری از نمادهای فعال این صنعت، با رشد قابل‌توجه سودآوری و بهبود حاشیه سود مواجه شده‌اند. شرکت‌ها نه‌تنها موفق به پوشش سود سال گذشته شده‌اند، بلکه برخی از آن‌ها با جهش‌های بالای ۱۰۰ درصدی در سود خالص، چشم‌انداز مثبتی برای نیمه دوم سال ترسیم کرده‌اند. در ادامه، جزئیات عملکرد هر نماد بررسی شده است.

در معاملات اخیر بازار سرمایه، نماد سیمان شاهرود با وجود شرایط نه‌چندان مساعد کلی بازار، در محدوده صف خرید معامله شد و ورود نقدینگی قابل‌توجهی را تجربه کرد. بررسی عملکرد این شرکت در نیمه نخست سال ۱۴۰۴ نشان می‌دهد که با رشد ۷۳ درصدی نرخ داخلی و جهش بیش از ۱۰۰ درصدی نرخ صادراتی، سیمان شاهرود در موقعیتی بنیادی و سودآور قرار گرفته است. این وضعیت در مقایسه با سال ۱۴۰۳، نشان‌دهنده دگرگونی مثبت در ساختار درآمدی شرکت است.

شرکت سیمان مازندران، از زیرمجموعه‌های هلدینگ سرمایه‌گذاری و توسعه صنایع سیمان به مدیریت مهدی تابش، در نیمه نخست سال ۱۴۰۴ با کاهش ۱۲ درصدی تولید داخلی مواجه شده است. این در حالی است که تولیدات صادراتی شرکت تنها ۸ درصد رشد داشته و مدیریت آن همچنان در اختیار فردی با مدرک علوم سیاسی قرار دارد—ترکیبی که پرسش‌هایی جدی درباره تخصص‌گرایی و بهره‌وری در صنعت سیمان ایجاد کرده است.

شرکت سرمایه‌گذاری سیمان تأمین (سیتا)، از زیرمجموعه‌های هلدینگ ۶۰تا، بیش از هفت ماه است که با سرپرستی محمدرضا محمدی اداره می‌شود، بدون آن‌که وضعیت مدیرعاملی آن مشخص شده باشد. این در حالی است که طبق ماده ۹۴ قانون مدیریت خدمات کشوری، دوره قانونی سرپرستی نباید از چهار ماه تجاوز کند. مقایسه عملکرد سیتا در سال ۱۴۰۴ با سال ۱۴۰۳ نشان می‌دهد که این بلاتکلیفی مدیریتی به کاهش هماهنگی در شرکت‌های زیرمجموعه و افت بهره‌وری منجر شده است.

شرکت سیمان سپاهان، از زیرمجموعه‌های سرمایه‌گذاری غدیر، با گذشت بیش از پنج ماه از انتصاب یحیی نصر اصفهانی به‌عنوان سرپرست، همچنان بدون مدیرعامل رسمی اداره می‌شود. در کنار افت ۲۰ درصدی تولید و کاهش بهره‌وری، این شرکت با دعوی حقوقی از سوی شهرداری دیزیچه و ترکیب هیئت‌مدیره‌ای فاقد تخصص صنعتی، در موقعیتی شکننده قرار گرفته است.

شرکت سرمایه‌گذاری و توسعه صنایع سیمان (سیدکو)، از زیرمجموعه‌های گروه توسعه ملی، با ترکیب مدیریتی متأثر از روابط سیاسی و تراکم مسئولیت‌های اجرایی، به نمونه‌ای از چالش‌های ساختاری در بنگاه‌های شبه‌دولتی تبدیل شده است. حضور هم‌زمان اعضای هیئت‌مدیره در پنج شرکت موازی و انتصاب چهره‌ای با مدرک سیاست‌گذاری عمومی در رأس هلدینگ، پرسش‌هایی درباره تخصص‌گرایی، بهره‌وری و استقلال راهبری این مجموعه ایجاد کرده است.