پایگاه خبری سرمایه فردا

آموزش اطفای حریق، مهمتر از تجهیزات است چون اگر فرد نداند دقیقا در کدام نقطه به دنبال اطفای حریق باشد، ممکن است به قیمت جانش تمام شود.

توقف طرح ساماندهی دام باعث شده بسیاری از دامداران دوباره به عرصه‌های جنگلی شمال کشور بازگردند.

خیلی از شرکت‌های پیمانکاری که حقوق پرسنل خود را به موقع پرداخت نکرده بودند، از چرخه همکاری با سازمان منابع طبیعی حذف شده‌اند.

نماینده ویژه سازمان برنامه و بودجه برای احیای جنگل‌های زاگرس منصوب شد، اما بخش عمده بودجه به جای اقدامات میدانی صرف برگزاری همایش‌هایی شد که خروجی آن طرحی با عنوان «جنگلداری اجتماعی» است؛ طرحی که از نگاه پیشکسوتان زاگرس، نسخه‌ای ضعیف و تکراری از برنامه‌های دهه هفتاد بوده و بدون اصلاح نقایص گذشته، بار دیگر بر کاغذ مانده است.

حریق طولانی‌مدت در جنگل‌های الیت مازندران نه تنها طبیعت هیرکانی را زخمی کرد، بلکه ضعف ساختاری در مدیریت بحران، تأخیر در اعزام تجهیزات و غیبت متولیان اصلی حفاظت را به نمایش گذاشت؛ روایتی از آتشی که بیش از دود و شعله، بی‌عملی را عیان ساخت.

بیست روز از شعله‌ور شدن جنگل‌های هیرکانی در الیت می‌گذرد؛ در حالی که هر مقام و نهادی روایت متفاوتی از علت و روند اطفا ارائه می‌دهد، سرمایه چند میلیون ساله ایران همچنان در آتش می‌سوزد. تناقض‌ها از «علفزار» خواندن جنگل تا ادعای عمدی بودن حریق، تصویری از آشفتگی مدیریتی را نشان می‌دهد که فرصت طلایی مهار آتش را از دسترس خارج کرده است.

آتش‌سوزی گسترده در منطقه کوه آلا، میان شهرستان‌های لالی و اندیکا، بار دیگر نشان داد که نبود مرزبندی دقیق، ضعف هماهنگی نهادی و بی‌توجهی به هشدارهای زیست‌محیطی، چگونه می‌تواند هزاران اصله درخت کهنسال را به کام نابودی بکشاند. این حادثه، نه‌تنها یک بحران محلی، بلکه نمادی از فرسایش اعتماد عمومی به مدیریت منابع طبیعی است.

هشت سال پس از تصویب طرح تنفس جنگل‌های شمال، نه تنها خبری از برنامه جایگزین نیست، بلکه زیرساخت‌های مدیریتی، توان کارشناسی و نظم حفاظتی نیز از هم پاشیده‌اند. طرحی که قرار بود نفس جنگل را تازه کند، حالا خود به یکی از عوامل رهاشدگی و گسترش قاچاق چوب تبدیل شده است.

افزایش تقاضا برای چوب در صنایع مختلف، در کنار ممنوعیت بهره‌برداری از جنگل‌ها، زمینه‌ساز رشد بی‌سابقه قاچاق چوب در ایران شده است. در حالی‌که قوانین موجود بازدارندگی کافی ندارند، چرخه‌ای از سودجویی، فقر، خلأهای نظارتی و ضعف برخورد قضایی، پوشش گیاهی کشور را در معرض تهدیدی جدی قرار داده است.