پایگاه خبری سرمایه فردا

تحولات پس از جنگ، فضای سیاسی کشور را تغییر داده و جریان‌های مختلف را به بازنگری در راهبردهای خود واداشته است.

در جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، بحث از اصلاحات داخلی بیش از هر زمان دیگری ضرورت پیدا کرده است. هزار میلیارد ملک رها شده در اختیار نهادهای مالی زیر نظر دفتر ولی فقیه قرار دارد که با فروش آنها می‌توان بخشی از درآمد را به سه دهک پایین واریز کرد. حجاب، چه بخواهید چه نخواهید، دیگر از دستتان رفته است و تمام شخصیت‌هایی که دل در گرو دشمن ندارند باید در مدیریت جامعه نقش داشته باشند. آرام آرام، افرادی که در اعتراضات خون کسی را نریختند باید آزاد شوند. به شرکت‌های معتبر آمریکایی بر اساس منافع ملی باید بازار داد. بسیاری از شوراها و سازمان‌ها قابلیت ادغام دارند. 

اقتصاددانان معتقدند که دولت نباید از طریق چاپ پول کسری بودجه را جبران کند، همچنین باید اقتصاد مولد از طریق اصلاح سیاستگذاری و بهبود شرایط کسب‌وکارها تقویت شود تا از این طریق مانع برهم خوردن تعادل عرضه و تقاضای کالا در کشور شود. در ادامه به طور اختصار جزئیات آن را می‌خوانید.

در یکی از پرتنش‌ترین بزنگاه‌های سیاسی ایران، انتخاب دوباره آذر منصوری به ریاست جبهه اصلاحات، نه صرفاً یک تصمیم تشکیلاتی، بلکه تلاشی برای بازتعریف اصلاح‌طلبی در عصر بی‌اعتمادی عمومی و بحران مشروعیت است. این انتخاب، در دل تحولات ژئوپلیتیکی و داخلی، حامل پیامی است از ایستادگی، بازسازی و شاید آخرین فرصت برای احیای گفتمانی که روزگاری امید تغییر بود.

در روزگاری که تحریم‌ها دوباره سایه سنگین خود را بر اقتصاد ایران انداخته‌اند، روایت توسعه دیگر از مسیر نفت و واردات نمی‌گذرد. این‌بار، نقطه آغاز از خانه‌های کوچک، کارگاه‌های محلی و صنایع ملی است؛ جایی که تولید داخلی، نه‌تنها راهی برای بقا، بلکه نقشه‌ای برای استقلال اقتصادی ترسیم می‌کند.

بیانیه تازه جبهه اصلاحات ایران، پرده از ماهیتی برمی‌دارد که سال‌ها در لایه‌های گفتمانی این جریان نهفته بود؛ جریانی که از ابتدا نه در امتداد انقلاب اسلامی، بلکه در تقابل با آن زاده شد. این متن، با حذف مفاهیم دینی، بازتعریف عدالت و آزادی در چارچوب لیبرالیسم، و دعوت به پذیرش نظم جهانی، نشان می‌دهد که اصلاحات نه پروژه‌ای برای بهبود نظام، بلکه طرحی برای استحاله آن است. در این روایت، انقلاب اسلامی به یک خطای تاریخی تقلیل یافته و آرمان‌های آن به مانعی برای منافع طبقه متوسط شهری تبدیل شده‌اند. تقابل میان دو پروژه تمدنی—اسلامی و سکولار—اکنون بیش از هر زمان دیگر، در قالب بیانیه‌ای رسمی و بی‌پرده، عینیت یافته است.

در حالی‌که اقتصاد ایران پس از یک دوره‌ی تنش‌زا هنوز در شوک پساجنگ به‌سر می‌برد، بازارهای مالی با رکود، بی‌اعتمادی و نوسانات شدید دست‌وپنجه نرم می‌کنند. از جهش تورم نقطه‌به‌نقطه تا رشد افسارگسیخته‌ی قیمت کالاهای اساسی، از سردرگمی در سیاست‌گذاری ارزی تا تلاش نهادهای مالی برای حفظ منابع مردم، همه و همه نشان می‌دهند که اقتصاد کشور در مرحله‌ای بحرانی از بازتعریف خود قرار دارد. این گزارش، با نگاهی چندلایه به رفتار بازارها، ترکیب‌های سرمایه‌گذاری، سیاست‌های پولی و روان‌شناسی فعالان مالی، تصویری دقیق از چالش‌ها و تصمیم‌گیری‌های حیاتی پیش‌روی سرمایه‌گذاران ترسیم می‌کند.

بیانیه اخیر جبهه اصلاحات با عنوان «آشتی ملی»، به‌جای ارائه راهکاری برای اصلاحات ساختاری، به‌زعم منتقدان، نقشه‌ای برای تسلیم در برابر غرب و خلع سلاح ایران ترسیم کرده است. از پیشنهاد تعلیق داوطلبانه غنی‌سازی تا دعوت به مذاکره با آمریکا در اوج تهدیدات نظامی، این سند نه‌تنها با واقعیت‌های ژئوپلیتیکی ایران همخوانی ندارد، بلکه به گفته محمدرضا جلائی‌پور، فعال اصلاح‌طلب، فاقد تحلیل روزآمد، ساده‌انگارانه و ملتمسانه است. در شرایطی که امنیت ملی در معرض خطر است، این بیانیه بیش از آنکه مصالح مردم را نمایندگی کند، به فهرستی از آرزوهای دشمنان ایران شباهت دارد.

در حالی که اقتصاد ایران طی یک دهه گذشته با تورم مزمن و رشد اقتصادی نزدیک به صفر دست‌و‌پنجه نرم کرده، بررسی‌ها نشان می‌دهد یکی از ریشه‌های اصلی این بحران، ساختار متورم و ناکارآمد دولت است. از کسری بودجه سنگین تا بی‌اعتمادی عمومی به بازار سرمایه، مجموعه‌ای از چالش‌ها در حال انباشت است که تنها با اصلاحات ساختاری، کوچک‌سازی دولت و تقویت بخش خصوصی می‌توان به سمت شکوفایی اقتصادی حرکت کرد. این یادداشت، نگاهی دارد به ضرورت بازنگری در سیاست‌های استخدامی، بودجه‌ای و مالی کشور.