پایگاه خبری سرمایه فردا

برخی شرکت‌های شوینده مانند کیمیاتک عملکردی ضعیف‌تر از میانگین صنعت داشته‌اند و رشد محدود آنها در مقایسه با رهبران بازار، نشانه ضعف در مدیریت و توسعه بازار است.

چین بعد از اینکه میزان واردات نفت خود در ماه گذشته را از حدود دو میلیون بشکه به 1 میلیون دویست هزار بشکه کاهش داده بود دوباره روند واردا را تسریع کرد و هفته اخیر 2 میلیون بشکه نفت از ایران واردات کرد.

توقیف نفتکش تالارا در دریای عمان، تنها جلوگیری از خروج غیرقانونی یک محموله ۳۰ هزار تنی نبود؛ این اقدام به‌موقع، نشانه‌های یک فساد شبکه‌ای و ساختاری را آشکار کرد که سال‌هاست زیر پوست نظام صادرات نفتی جریان دارد و با نام «خالی‌خوانی» اقتصاد ایران را بی‌صدا فرسوده می‌کند.

خشکسالی بی‌سابقه، فرسودگی زیرساخت‌ها و سوءمدیریت منابع، ایران را به یکی از تشنه‌ترین دوره‌های تاریخ خود رسانده است؛ وضعیتی که نه‌تنها زندگی روزمره مردم را تحت‌تأثیر قرار داده، بلکه به موضوع گزارش‌های بین‌المللی و روایت‌های هنری و سینمایی نیز تبدیل شده است.

مصرف روزانه بیش از ۲۱ میلیون لیتر مازوت در نیروگاه‌های ایران، تنها یک انتخاب فنی برای عبور از کمبود گاز نیست؛ بلکه نشانه‌ای از ناترازی عمیق در مدیریت انرژی کشور است. این روند، هم به آلودگی هوا دامن می‌زند و هم منابع ملی را در چرخه‌ای ناکارآمد هدر می‌دهد

گزارش عملکرد هشت‌ماهه شرکت نفت پارس با نماد شنفت نشان می‌دهد این شرکت با رشد همزمان فروش داخلی و صادراتی، جایگاه خود را به‌عنوان یکی از بازیگران اصلی صنعت روانکار ارتقا داده است.

پرهیز از اسراف در آب، برق، گاز و بنزین تنها یک توصیه اخلاقی نیست؛ بلکه ضرورتی اقتصادی است که می‌تواند کسری بودجه، تورم و فرسایش سرمایه طبیعی را کاهش دهد و مسیر توسعه پایدار را هموار سازد.

بازار جهانی نفت و گاز در آستانه تحولات بزرگ قرار دارد؛ از ورود پرقدرت شل به آب‌های آنگولا و تلاش این کشور برای احیای صنعت نفت پس از خروج از اوپک، تا هشدار آژانس بین‌المللی انرژی درباره موج بی‌سابقه عرضه LNG و پیامدهای آن بر قیمت و امنیت انرژی، و در نهایت قرارداد ۴ میلیارد دلاری چین برای ساخت سازه‌های دریایی در قطر که نقطه عطفی در همکاری‌های انرژی خاورمیانه و شرق آسیا محسوب می‌شود.

افزایش نرخ سوم بنزین به ۵۰۰۰ تومان، نه تنها پاسخی به فشار کسری بودجه و یارانه‌های سنگین انرژی بود، بلکه شکاف تازه‌ای میان دولت و جامعه ایجاد کرد؛ شکافی که بیش از اثر اقتصادی، اعتماد عمومی را هدف گرفته و آینده اصلاحات قیمتی را با مخاطرات جدی روبه‌رو ساخته است.