پایگاه خبری سرمایه فردا

چرا متولیان برگزاری نمایشگاه مجازی کتاب شش روز مانده به افتتاحیه روزه سکوت گرفته‌اند؟

کتاب‌ها بیشتر از هر زمان دیگری شبیه پل‌هایی میان آدم‌ها هستند. پل‌هایی که میان خانه‌ها کشیده می‌شوند و اجازه می‌دهند گفت‌وگو، فکر و تخیل میان ما جریان داشته باشد. اما چه کتابهایی را بخوانیم.

مسیر نویسندگی مجید قیصری نه از کتابخانه‌ها و کلاس‌های درس، بلکه از خیابان‌های انقلاب و تجربه‌های تلخ کودکی آغاز شد. او نویسنده‌ای است که جنگ، اسطوره و تاریخ را به زبان جهانی روایت می‌کند و در عین حال خود را «کارگر کلمات» می‌داند؛ کسی که هر روز با نوشتن، جهان انسانی را دوباره می‌سازد.

کتاب امروز نه حذف شده و نه همان جایگاه دیروز را دارد؛ میان خلاصه‌های چند دقیقه‌ای، قاب‌های اینستاگرامی و فایل‌های بی‌مجوز، رابطه ما با خواندن تغییر کرده است. مسئله اصلی بازگشت به گذشته نیست، بلکه بازتعریف تجربه کتاب‌خوانی در دل زندگی دیجیتال است.

اگر به دنبال کتابی هستید که آرامش را در دل واژه‌ها بریزد و عشق را بی‌فریاد روایت کند، «کافه خیال» نوشته‌ی بهناز صفری انتخابی بی‌نظیر است. این اثر ۶۵۸ صفحه‌ای با نثری لطیف و احساسی، شما را به سفری درونی می‌برد؛ سفری به دل‌دل‌های آرام، نگاه‌های پنهان و لحظه‌هایی که در سکوت، معنا پیدا می‌کنند. اکنون در پیش‌فروش با تخفیف ویژه عرضه شده، فرصتی طلایی برای همراهی با یکی از عاشقانه‌ترین روایت‌های ادبیات معاصر.

دسترسی آسان به فایل‌های رایگان کتاب در تلگرام و اینستاگرام، برای بسیاری از کاربران تجربه‌ای شیرین است؛ اما برای ناشران و مولفان، به معنای تهدید جدی درآمد، کیفیت تولید و حتی آینده فرهنگ مطالعه در ایران است.

سی‌وسه سال از برگزاری هفته کتاب می‌گذرد، اما هنوز بسیاری از دانشجویان و مردم حتی نمی‌دانند چنین رویدادی وجود دارد. خیابان انقلاب، که زمانی قلب تپنده کتاب‌خوانی بود، امروز بیشتر به راسته‌ای خاموش شبیه است؛ جایی که گرانی، بی‌اطلاعی و هجوم فضای مجازی، کتاب را از دسترس نسل جوان دور کرده است.

دانشجویان امروز برخلاف تصور رایج، از کتاب فاصله نگرفته‌اند؛ تنها مسیر انتخابشان تغییر کرده است. آنها به سراغ رمان‌ها، کتاب‌های خودشناسی و علمی‌ترویجی می‌روند تا در میان فشارهای دانشگاه و زندگی روزمره، راهی برای فرار ذهنی، خودسازی و حتی ساختن هویت شخصی پیدا کنند.

در هجدهم آبان، نه فقط سالروز درگذشت یک هنرمند، بلکه یادآور خاموشی ذهنی است که مرز میان زبان، تصویر، خاطره و معنا را درنوردید. مهدی سحابی، مترجم، نقاش، نویسنده و روزنامه‌نگاری بود که هرگز در یک قالب نماند و هر اثرش، دعوتی بود به بازاندیشی در زمان و زیستن.