پایگاه خبری سرمایه فردا

نبود گرایش به هجوم زمینی مانند عراق و افغانستان و ویتنام، تنها ناشی از ملاحظات اخلاقی یا سیاسی نیست، بلکه محصول جبر جغرافیایی، پیچیدگی‌های دکترین نظامی ایران و ضرورت‌های کلان اقتصاد سیاسی است.

در صورتی که آتش‌بس به توافق خان شود، پس از ایستادگی مردم در جنگ، اولویت شنیدن صدای‌شان و اصلاح مسیر حکمرانی است.

آتش‌بس چند روز پیش میان ایران و آمریکا، اگرچه نفس‌ها را برای لحظاتی تازه کرد، اما نقض‌های پیدرپی آن از سوی آمریکا و اسرائیل، به‌ویژه حملات مجدد به لبنان، این پرسش را ایجاد کرده است که هدف اصلی از این آتش‌بس چه بوده و هر یک از طرفین چه نیازی به آن داشتند. ایران به دنبال رسمیت بخشیدن به قدرت خود در منطقه است.

فشار اقتصادی ناشی از افزایش قیمت انرژی، بحران کود و نارضایتی داخلی، ترامپ را وادار کرد آتش‌بس را بپذیرد و شروط ایران قبول کند.

تهدیدهای ترامپ برای هدف قرار دادن نیروگاه‌ها، تب تبلیغات برای اعطای وام و توسعه پنل‌های خورشیدی روی پشت بام منازل را بالا برد

روز سه‌شنبه، نیروگاه‌ها به شلوغ‌ترین نقاط کشور تبدیل شدند. در اهواز، گرمای هوا هم مانع نشد تا هزاران نفر دور نیروگاه رامین حلقه بزنند‌.

امروز ایران با تنگه هرمز توانسته بر دشمن چیره شود، یکی از برجسته‌ترین فرماندهان ایرانی که مستقیما در امنیت دریایی و انرژی منطقه نقش داشت سردار تنگسیری بود‌و این مسیر را هموار کرد.

کشورهای حوزه خلیج فارس این بار خوب فهمیدند که تکیه به آمریکا نمی‌تواند امنیتشان را تأمین کند. آنها باید در سیاست‌های منطقه‌ای خود تجدید نظر کنند. ایران در یک جنگ نابرابر، قدرت نظامی خود را به رخ کشید و ثابت کرد که زندگی در خانه شیشه‌ای، امنیت ندارد.

آمریکا و اسرائیل قبل از آتش‌بس پل‌ها و ریل را هدف قرار دادند در مقابل مردم با حلقه‌ای انسانی پیرامون تأسیسات برق، پیام روشنی دادند: «زیرساخت عمومی، خط قرمز است». این حرکت‌ها بازتابی از درک عمومی نسبت به اهمیت زیرساخت‌هایی است که زندگی روزمره به آن‌ها وابسته است.