پایگاه خبری سرمایه فردا

آیا ایران موفق شده است خاورمیانه را به "اوکراین واشنگتن" تبدیل کند؟ نشریه معتبر فارین افرز در تحلیلی تامل‌برانگیز، از استراتژی جنگ فرسایشی ایران سخن گفته است. استراتژی‌ای که در آن، تهران و متحدانش با تحمیل هزینه‌های مستمر نظامی و اقتصادی، سعی در کشاندن آمریکا به باتلاقی بی‌پایان دارند.  در این گزارش، نگاهی داریم به استراتژی فرسایشی ایران، نقش روسیه و چین به عنوان بازیگران مکمل، و پنج پرسش راهبردی که آینده این تقابل را تعیین خواهند کرد.

«قانون اختیارات جنگی» به رئیس‌جمهور آمریکا اجازه می‌دهد بدون مجوز کنگره، حداکثر ۶۰ روز نیروهایش را درگیر جنگ کند. این مهلت برای عملیات علیه ایران، اول ماه مه (۱۱ اردیبهشت) به پایان می‌رسد. اما آیا با فرا رسیدن این تاریخ، ارتش آمریکا مجبور به توقف و عقب‌نشینی می‌شود؟ تحلیل قوانین و سوابق تاریخی نشان می‌دهد که پاسخ چندان ساده نیست. کاخ سفید این بار هم ابزارهای حقوقی و تفسیری خود را برای خنثی کردن این محدودیت آماده کرده است. گزارشی از پارادوکس حقوقی پیش روی ترامپ و سناریوهایی که شاید جنگ را بی‌پایان کنند.

در حالی که پایگاه‌های نظامی آمریکا در خاورمیانه در آماده‌باش کامل به سر می‌برند و ناوهای هواپیمابر در فاصله چند روزه از سواحل ایران حرکت می‌کنند، یک سوال اساسی در محافل دیپلماتیک واشنگتن بی‌پاسخ مانده است: چرا مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، که مسئول اصلی پرونده ایران است، در هیچ یک از دورهای مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا در اسلام‌آباد و ژنو حاضر نشده است؟ فایننشال تایمز در تحلیلی تازه، پرده از یک معمای دیپلماتیک برداشته است. 

قوی سیاه جامعه ایرانی، همان حمله همه‌جانبه آمریکا و اسرائیل بود. رویدادی نادر با تأثیری عظیم. سال‌ها بود که مقامات نظامی و سیاسی هشدار می‌دادند «دشمن در کمین است»، «تهدید جدی است»، «باید آماده باشیم». اما در ذهن بیشتر مردم، جنگ یک سناریوی دور از ذهن بود.

شهرداری تهران با بودجه ۱۸ هزار میلیاردی و اختیارات ویژه، جبران خسارات جنگی و بازسازی هزاران واحد آسیب‌دیده را آغاز کرده است.

سود فدراسیون روسیه از همین دو ماه جنگ و کشمکش اخیر را تخمین بزنید. گفته می‌شود این رقم به حدود ۳۱۲ میلیارد دلار رسیده است.

دوربین، سنگین‌ترین وسیله‌ای است که یک انسان می‌تواند حمل کند چون وزن تمام غصه‌هایی که ثبت می‌کند را روی شانه‌های عکاس می‌گذارد

حمله دشمن به ۱۷ بنای ملی تهران  پای یونسکو و شورای بین‌المللی موزه‌ها را به میان کشیده است. این موضوع از تجاوز عامدانه دشمن به تمدن و فرهنگ ایرانی حکایت دارد.

برخی از شهروندان پس از تخریب خانه‌هایشان به هتل‌ها منتقل شدند و زندگی موقت و پر از اضطراب را در اتاق‌های کوچک آغاز کردند