جزیره خارک، قلب استراتژیک صادرات نفت ایران، حدود ۹۵ درصد از کل صادرات نفت خام کشور را به خود اختصاص داده است. در طول سال گذشته، ۳۴۴ نفتکش با مجموع ۵۷۲ میلیون بشکه نفت از این جزیره حرکت کرده‌اند. این جزیره دارای ۵۵ مخزن ذخیره‌سازی با ظرفیت ۳۴.۲۵ میلیون بشکه و ۹ اسکله عملیاتی برای بارگیری نفتکش‌ها است.

دولت‌های عربیِ میزبان پایگاه‌های دائمی ایالات متحده، خواه داوطلبانه و خواه تحت فشار، عملاً از معیار چهارم مونته‌ویدئو عدول کرده‌اند. بنابراین، از تعریف حقوقی دولتِ کاملاً دارای حاکمیت فاصله گرفته و نمی‌توانند به‌طور کامل به اصول برابری حاکمیتی (ماده ۲(۱) منشور ملل متحد) یا عدم مداخله (ماده ۲(۷)) در برابر همان قدرتی استناد کنند که پایگاه‌ها و زیرساخت‌های اطلاعاتی آن را در خاک خود پذیرفته‌اند.

یک منبع ایرانی که نخواست نامش فاش شود در گفت‌وگو با شبکه المیادین، پرده از حقیقت پشت اظهارات اخیر دونالد ترامپ برداشته است. به گفته این منبع، اظهارات رئیس‌جمهور آمریکا درباره «هدیه ایران» نمایشی بوده و منظور وی، تداوم عبور کشتی‌ها از مسیر امنی است که ایران ایجاد کرده است. واقعیت میدان اما چیز دیگری می‌گوید: هیچ کشتی آمریکایی یا وابسته به متحدانش در جریان تجاوز، موفق به عبور از این تنگه نشده است. کشتی‌هایی که اجازه عبور دریافت کرده‌اند، متعلق به کشورهایی هستند که پیش از عبور، با ایران هماهنگی رسمی انجام داده‌اند. همچنین میان ایران و این کشورها، تبادلات دوجانبه خاصی وجود دارد که جزئیات آن اعلام نمی‌شود. این گزارش نشان می‌دهد که با وجود بمباران‌ها، تهدیدها و اولتیماتوم‌های مکرر، ایران همچنان مدیریت تنگه هرمز را در دست دارد.

به گفته مخبر، ادامه جنگ، خطر حذف ۱۶ میلیون بشکه نفت و شوک ۲۰۰ دلاری را در پی دارد. جنگ بلندمدت در منطقه، بزرگ‌ترین فاجعه انرژی قرن را رقم خواهد زد. این هشدار در حالی مطرح می‌شود که پنج هفته از جنگ می‌گذرد و تنگه هرمز همچنان به دست ایران بسته است. با وجود بمباران‌های گسترده و تهدیدهای مکرر، ایران نه تنها عقب‌نشینی نکرده، که مدیریت این آبراه استراتژیک را به دست گرفته و کشتی‌ها را با هماهنگی خود عبور می‌دهد. ادامه این وضعیت، می‌تواند اقتصاد جهان را با بزرگ‌ترین بحران انرژی قرن مواجه کند.

اظهارات مقامات آمریکایی برای مذاکره و فرصت‌های ۵ و ۱۰ روزه، این موضوع را در راستای فریب عملیاتی است، این بازه‌های زمانی یک تاکتیک فریب و برای خرید زمان و تکمیل مقدمات لجستیکی دشمن است. 

طی کمتر از یک سال، ایران دو بار به لبه پرتگاه جنگ کشانده شده است. پرسش بنیادین اینجاست: چرا حتی ریگان تندرو یا جرج بوش پسر، که ایران را یکی از اضلاع «محور شرارت» می‌نامید، هرگز ماشه را علیه خاک ایران نکشیدند؟ آیا مانع آن‌ها صرفاً برآورد تجهیزاتی بود، یا متغیری نامرئی اما قدرتمندتر به نام اراده ملی؟ موساد در برآورد خود از مردم ایران دچار اشتباه فاحشی شد. تحلیلگران این نهاد اطلاعاتی، اعتراضات چند سال اخیر را به اشتباه تفسیر کردند. آنها تصور کردند که نارضایتی‌های اجتماعی، به معنای فروپاشی همبستگی ملی و آمادگی مردم برای کنار گذاشتن دفاع از خاک است. اما پنج هفته جنگ ثابت کرد که مردم ایران، با وجود همه مشکلات، همچنان از خاک خود دفاع می‌کنند.

نیروهای ویژه و یگان‌های چریکی ایران، متشکل از تیپ ۶۵ هوابرد ارتش ایران موسوم به «نوهد» و تیپ ویژه صابرین نیروی زمینی سپاه، برنامه‌ریزی گسترده‌ای را برای ضربه سخت، سریع و دردآور علیه آمریکایی‌ها تدارک دیده‌اند. به نظر می‌رسد نظامیان ایرانی یکی از مؤثرترین کنش‌ها را اقداماتی نظیر ربایش مقامات، نظامیان و تجار آمریکایی در روزهای آتی می‌دانند.

در عصر جنگ‌های ماهواره‌ای و موشک‌های نقطه‌زن، بسیاری تصور می‌کنند جغرافیا به تاریخ پیوسته است. اما واقعیت میدان، روایت دیگری دارد. رشته‌کوه‌های زاگرس با نقاط کور راداری و دره‌های ژرف، سدی تسخیرناپذیر در برابر مهاجمان هستند. تنگه هرمز با صخره‌ها و جزایر ایرانی، جغرافیا را از یک ابزار دفاعی به سلاح تهاجمی تبدیل کرده است. وسعت سرزمین نیز به ایران اجازه می‌دهد مراکز حساس خود را چنان توزیع کند که نابودی همزمان آنها غیرممکن باشد. 

دبیرکل کمیسیون ملی یونسکو در ایران، با بازدید از این مجموعه، خسارات وارده را مستندسازی کرد. آسیب‌های جدی به کاخ موزه سبز (قدیمی‌ترین کاخ با قدمت بیش از یک قرن)، عمارت والی (کهن‌ترین بخش مجموعه مربوط به اواسط دوران قاجار) و موزه برادران امیدوار (تنها موزه جهانگردی ایران)، و همچنین خسارت به ۱۲ موزه و ۸۵ ساختمان کوچک و بزرگ مجموعه، از جمله این آسیب‌هاست.