پایگاه خبری سرمایه فردا

افزایش مجردها و کاهش ازدواج، یک «بمب ساعتی» جمعیتی برای ایران است. در کوتاه‌مدت (۵ تا ۱۰ سال آینده)، این بحران به معنای کاهش شدید موالید و کاهش جمعیت جوان (نیروی کار) خواهد بود.

داستان «لاتاری» نوشته شرلی جکسون، فراتر از یک روایت ترسناک است و به عادی‌شدن خشونت در زندگی می‌پردازد که تبعات زیادی دارد.

الگوی سنتی مردانگی در حال تغییر است و مردان امروز با بیان احساسات، همدلی و مشارکت عاطفی تعریف می‌شوند.

هموفیلی یک بیماری ارثی است که باعث می‌شود خون در بدن به‌درستی لخته نشود و خطر خونریزی افزایش یابد.

زن خیانت فکر نمی‌کرد مستی در خیابان کار دست او بدهد، اما بعد از چند سال فرزندانش دست او را برای جهانیان رو کردند!

تجربه‌های شخصی نشان می‌دهد هرگاه خواسته‌ای با خداوند در میان گذاشته شود، مسیرها کوتاه‌تر و انتخاب‌ها آسان‌تر می‌شوند؛ از خرید یک کفش یا شلوار گرفته تا تصمیمی بزرگ مانند ازدواج. این روایت تأکید می‌کند که نشانه‌های هدایت الهی همواره در زندگی وجود دارند، اما انسان‌ها اغلب فراموش‌کارند و آن را به عوامل بیرونی نسبت می‌دهند. داستان یوسف نیز یادآور این حقیقت است که افکار و کلام ما دنیای بیرونمان را شکل می‌دهند و توکل باید تنها به خدا باشد، نه به پول، روابط یا جایگاه اجتماعی.

در یک مسیر ساده شهری، گفت‌وگوی راننده و مسافر به سفری ذهنی بدل می‌شود؛ از وسواس‌های روزمره تا دغدغه‌های شنود، از کتاب‌های صوتی تا تحلیل رفتارهای اجتماعی. زن مسافر، با نگاهی جامعه‌شناسانه، نشان می‌دهد که هر برخورد روزمره می‌تواند پنجره‌ای باشد به فهم عمیق‌تر از جهان اطراف.

در حالی که آمارها نشان می‌دهند خشونت مردان علیه زنان در ایران بیش از ۳۰ برابر خشونت زنان علیه مردان است، اما نادیده گرفتن خشونت پنهان علیه مردان، خود به چرخه‌ای از آسیب‌های خاموش در خانواده و جامعه دامن می‌زند. کارشناسان معتقدند خشونت خانگی، فارغ از جنسیت، محصول ناکامی‌های روانی، فشارهای اجتماعی و ساختارهای تبعیض‌آمیز است پدیده‌ای که برای مقابله با آن، باید از روایت‌های تک‌بعدی عبور کرد و به واقعیت‌های چندلایه زیست خانوادگی توجه نشان داد.

در روزگاری که الگوریتم‌ ها تعیین‌ کننده محبوبیت‌اند و هر لحظه زندگی با فیلترهای رنگارنگ ثبت و منتشر می‌شود، مادری دیگر تنها وظیفه‌ای خانوادگی نیست، بلکه به نمایشی دائمی در فضای مجازی بدل شده است. مامفلوئنسرها با تصویرسازی‌های اغراق‌ شده از فرزندپروری، معیارهایی جدید و گاه دست‌نیافتنی برای مادران جوان تعریف کرده‌اند معیارهایی که به جای آرامش، اضطراب و مقایسه‌ دائمی را به همراه دارند. در این میان، مرز میان تجربه واقعی مادری و ویترین دیجیتال هر روز کمرنگ‌تر می‌شود.